9.11.17 1 σχόλιο


Τους "γνώρισα" ένα χρόνο πριν μέσα από το βραβευμένο βιβλίο τους ΄Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει' που ήταν το πρώτο βιβλίο τους που μπήκε στην παιδική βιβλιοθήκη μας και το λά-τρε-ψα. Ένα κλιμακωτό παραμύθι με πανέμορφη ευφάνταστη εικονογράφηση, λιτό κείμενο και πολλή ουσία. Η Δάειρα βέβαια τους είχε "γνωρίσει" νωρίτερα, μέσα από την ομάδα Κοπέρνικος και τα πολύ επιτυχημένα διαδραστικά παιδικά θεατρικά έργα: 'Ο κύριος ΚΙΧ και το μυστικό κουτί των ήχων''Απαγορεύεται η μουσική!', 'Όλα είναι μουσική' και 'Μίλα και Σουτ', τα οποία παρακολούθησε με το τότε σχολείο της όταν ήταν προ-προνήπια, προνήπια και νήπια. Η Μελίβοια αγάπησε με την πρώτη ματιά το βιβλίο τους 'Ένα αλφάβητο ταξίδι', ενώ άλλα δύο από τα βιβλία τους ('Τα μεγάλα ψέματα του Μικρού Ερμή', 'Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες') ήρθαν να εμπλουτίσουν τη μεγάλη βιβλιοσυλλογή μας. Πλέον ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε τη νέα τους θεατρική δημιουργία που ετοιμάζουν πυρετωδώς και θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Νοεμβρίου στο Θέατρο Από Μηχανής, την ολόφρεσκη Χριστουγεννιάτικη παράσταση 'Ένα ξωτικό στην πόρτα μου' (οι δε φίλοι από Θεσσαλονίκη μη χάσετε τον κύριο ΚΙΧ και το μυστικό κουτί του - κάθε Κυριακή, στις 12:00 στο Θέατρο Τ). 
Με όοοολα αυτά, καιρός ήταν νομίζω για μία συνέντευξη για να τους γνωρίσω (και να σας τους γνωρίσω) λιγάκι περισσότερο :)

6.11.17 11 σχόλια


[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 5 χρονών 11 μηνών και 3 χρονών 4 μηνών αντίστοιχα]

#1
Ο μπαμπάς τοποθετεί τα κουταλο-πιρουνο-ποτηρο-πιατικά-σάμθιγκ από το πλυντήριο πιάτων στα ντουλάπια της κουζίνας. Τον πλησιάζει η Μελίβοια...

Μελίβοια: Μπαμπά, τα βάζεις όπως η μαμά. Είσαι καλός μαθητής. Μπράβο.

Η Δάειρα, εντωμεταξύ, τακτοποιεί κάτι πεταμένα παιχνίδια και βιβλία. Απευθυνόμενη στη Δάειρα...

Μελίβοια: Και εσύ Δάειρα, να τα βάλεις στη θέση τους όπως μας έχει δείξει η μαμά.

Το καταλάβατε ότι έχουμε επιθεωρητή εργασίας σπίτι μας, έτσι;

1.11.17 1 σχόλιο


Μετά την προηγούμενη ανάρτηση, συνεχίζω με άλλη μία δεκάδα βιβλίων που διαβάσαμε τους τελευταίους μήνες...

25.10.17 4 σχόλια


Παρόλο που έχω πολύ καιρό να γράψω ανάρτηση εδώ μέσα, προσπαθώ να έχω τακτική παρουσία (τον τελευταίο καιρό βέβαια όχι τόσο τακτική όσο θα ήθελα) στο άλλο αγαπημένο μου ιντερνετικό παιδάκι που πολύ αγαπώ, το mylovablephotos. To Instagram profile μου δηλαδή, που όσοι το ακολουθείτε μαθαίνετε πάνω-κάτω τα νέα μας. Οι IG followers που αγαπάτε το παιδικό βιβλίο, θα έχετε ενημερωθεί για τα τελευταία μας βιβλιο-αποκτήματα εκεί. Για όλους εσάς που αγαπάτε το παιδικό βιβλίο και θέλετε να παίρνετε ιδέες είτε για τα μικράκια σας είτε για δωράκια, έχω υποσχεθεί να σας δείχνω τα νέα μας βιβλία και εδώ. Και επειδή τα βιβλία δεν έχουν ημερομηνία λήξεως και πάντα είναι επίκαιρα, ξεκινάω από τα παλαιότερα αποκτήματα στα πιο πρόσφατα. Η αλήθεια είναι πώς τα βιβλία που θα σας δείξω σήμερα δεν είναι τα τελευταία 10 βιβλία της παιδικής βιβλιοθήκης μας, όπως μαρτυρά ο τίτλος, αλλά 10 από τα τελευταία 44 που δεν έχω προλάβει ακόμη να σας δείξω. Και που μέχρι να σας δείξω και τα υπόλοιπα 34, αυτά θα έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Και αυτό γιατί δε σταματάμε να διαβάζουμε μιας και έχουμε ταυτίσει τον βραδινό ύπνο με την ανάγνωση 1, 2, 3, 4 + βιβλίων κάθε φορά, ανάλογα με το πόσο γρήγορα θα έρθει ο Μορφέας να μας πάρει στην αγκαλιά του...

8.9.17 1 σχόλιο


Τη Δευτέρα που μας πέρασε, επιστρέψαμε στην καθημερινότητα μετά από 82 ημέρες διακοπών (για τα κορίτσια εννοείται, αφού μπαμπάς και μαμά είχαμε κάτι λιγότερο από 1 μήνα άδεια). Και η αλήθεια είναι ότι δε χόρτασαν, κρίνοντας από το γεγονός ότι δεν ήθελαν να επιστρέψουν στην Αθήνα. Από τη μία τις καταλαβαίνω απόλυτα (εδώ εγώ τρομάζω να προσαρμοστώ), αφού αφενός μεν οι διακοπές τους φέτος ήταν λιγότερες από κάθε άλλη χρονιά (μέχρι και πέρυσι το κοντέρ/διακοπόμετρο "έγραφε" 4 μήνες, από τέλη Μαϊου έως τέλη Σεπτεμβρίου με την προπέρσινη χρονιά να έχουμε υπερβεί το "deadline" αυτό), αφετέρου δε επιστροφή στην Αθήνα σημαίνει επιστροφή σε πρόγραμμα, κανόνες ύπνου και φαγητού, έλλειψη της απόλυτης ελευθερίας κινήσεων που υπάρχει στις καλοκαιρινές διακοπές.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν διανύουμε φάση προσαρμογής, η οποία ομολογουμένως είναι πολύ δύσκολη. Θηριάκια ανήμερα τα κορίτσια. Εξακολουθούμε να κοιμόμαστε κοντά στα μεσάνυχτα, η Μελίβοια κάθε πρωί πηγαίνει με γκρίνια στο σχολείο και η Δάειρα έχει γίνει ιδιαιτέρα γραμματέας στο γραφείο του μπαμπά :) Το καλό είναι ότι πλέον το πήρε απόφαση ότι διακοπές τέλος για φέτος και τώρα ανυπομονεί για τη Δευτέρα, για το νέο της σχολείο. Κάπου είχα διαβάσει ότι για κάθε μήνα διακοπών θέλεις 1 εβδομάδα προσαρμογής, οπότε με γρήγορους υπολογισμούς για τη δική μας περίπτωση 2,5 εβδομάδες επιβάλλονται. Και μιας και αυτή την περίοδο χρόνος για blogging δεν υπάρχει ούτε για δείγμα (θα επανέλθω σιγά-σιγά), καθώς ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για το "μεγάλο σχολείο" (πρωτάκια γαρ), σας εύχομαι καλή σχολική χρονιά με έναν χαλαρό δεκάλογο που έχω ήδη έτοιμο. Και με την πρώτη ευκαιρία, θα σας γράψω τα νέα μας.

Μέχρι τότε, μπορείτε να βλέπετε τα highlights μας στο Instagram, το οποίο πολύ αγαπώ και στο οποίο είμαι πολύ πιο συνεπής από ό,τι στο blog τον τελευταίο καιρό. Εκεί θα πάρετε και μία μικρή γεύση των φετινών μας καλοκαιρινών διακοπών. Καλή προσαρμογή και σε όσους ακόμη προσαρμόζεστε σαν και εμάς :)



[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 5 χρονών 10 μηνών και 3 χρονών 3 μηνών αντίστοιχα]

#1
Η Δάειρα προσπαθεί να πείσει τη Μελίβοια να γίνουν τα πράγματα με τον δικό της τρόπο. Η Μελίβοια αντιδρά. Η Δάειρα επιμένει...

Δάειρα: Μελίβοια, εάν δε συνεργαστούμε δε θα καταφέρουμε τίποτα. Να με ακούς εμένα. Είμαι ΚΑΙ μεγάλη ΚΑΙ έμπειρη.

Μπιγκ σίστερ ις σπίκιννν...



#2
Μου ζητάει ένα ποτήρι νερό. Της το δίνω. Αντί να πιει το νερό κανονικά, έβαζε γουλιές στο στόμα και μετά τις έχυνε από το στόμα στο ποτήρι και τούμπαλιν...

Εγώ: Δάειρα, θα συνεχίσεις για πολλή ώρα ακόμη τις βλακείες; Χύνεις όλο το νερό κάτω...
Μπαμπάς: Δάειρα, έχει δίκιο η μαμά!
Δάειρα: Εσείς το λέτε 'βλακείες'. Εγώ το λέω 'σχέδιο δημιουργίας λιγότερου νερού στο στόμα'.

No comment.


#3
Στο Σούνιο. Τα κορίτσια και εγώ. Ένα μαγικό μέρος που δε βαριέμαι, όσες φορές και αν πάω (1η της Μελίβοιας, 2η της Δάειρας, 11η δική μου). Παρκάρω το αυτοκίνητο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς τον αρχαιολογικό χώρο. Βγάζουμε εισιτήρια και συνεχίζουμε να προχωράμε προς το ναό του Ποσειδώνα. Η Μελίβοια περπατούσε δίπλα μου ενώ η Δάειρα έβγαινε και έμπαινε στο πλακόστρωτο μονοπάτι...

Εγώ: Δάειρα, τι θα γίνει; Θα περπατήσεις στο μονοπάτι μαζί μας;
Δάειρα: Δεν καταλαβαίνω γιατί το λες 'μονοπάτι', αφού χωράει τουλάχιστον τρεις ανθρώπους. 'Τριλοπάτι' πρέπει να το λες.

Και τετραλοπάτι μη σου πω...


#4
Καθώς βολτάρουμε στο χώρο, τις φωτογραφίζω αυθόρμητα. Μου έβγαλαν λίγο την ψυχή. Να τα λέμε και αυτά... Εκτός του ότι δε στήνονταν σε καμία φωτογραφία και ό,τι έβγαλα ήταν τελείως φυσικό, η Δάειρα έβρισκε απίστευτα διασκεδαστικό να τρέχει πάνω-κάτω στο βραχώδες έδαφος σαν κατσίκι κρι-κρι και η Μελίβοια... κατά πόδας. Με είχαν κατααγχώσει έτσι όπως ήμουν μόνη με δυο ζωηρά παιδιά σε ένα μαγικό μέρος με απίστευτη θέα ΜΕΝ, αλλά με πολλά βράχια, πέτρες και γκρεμό στο 1-1,5 μέτρο από την υποτυπώδη περίφραξη ΔΕ. Στα stories και στις άλλες photos που ανέβασα τότε στο Instagram, φαίνονται δυο αρνάκια σε φάση zen, αλλά όταν σήκωνα την κάμερα να πατήσω το κλικ, ήταν μόνο όταν ένιωθα ασφάλεια ότι δε θα μου πέσουν στο γκρεμό. Όλη την άλλη ώρα κυνηγούσα.

Εγώ: (Σε κάποια στιγμή απελπισίας). Κάθισε λίγο ρε Δάειρα, να σας βγάλω μια φωτογραφία με φόντο το ναό. Μην τρέχεις όλη την ώρα. Πάρε την αδερφούλα σου μια αγκαλιά και καθίστε να σας βγάλω.
Δάειρα: Δε χρειάζεται. Τι να βγάλεις; Μα δε βλέπεις ότι ο ναός είναι διαλυμένος; Ερείπια είναι. Τι σου αρέσουν από τα ερείπια;;;;

Όταν δε θέλουμε να βγάλουμε φωτογραφίες, δε θέλουμε. Τέλος.


#5
Εκεί γύρω από το ναό το έδαφος είναι βραχώδες. Έχει πολλές πέτρες, κάποιες γλιστερές. Προτιμά να ακροβατεί πάνω στις πέτρες από το να περπατά σε στέρεο έδαφος. Το βρίσκει πολύ διασκεδαστικό όπως λέει... Η Μελίβοια παρασύρεται, αλλά μία (ευτυχώς ακίνδυνη) γλίστρα που "έφαγε" ήταν αρκετή για να συμμορφωθεί από ένα σημείο και έπειτα και να μην ακολουθεί το παράδειγμα της αδερφής της...

Εγώ: Δάειρα, γιατί επιλέγεις το δύσκολο δρόμο; Δε σε καταλαβαίνω. ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕΙΣ στις πέτρες. Έλα από το μονοπάτι.
Δάειρα: Γιατί ο δύσκολος δρόμος έχει ενδιαφέρον. Ο εύκολος δρόμος είναι βαρετός.

No comment.



#6
Ένα απόγευμα στο σπίτι. Η Μελίβοια προσπαθεί να κάνει κάτι και ζητάει βοήθεια. Γενικά δεν τις βοηθάω όταν κρίνω ότι μπορούν να το κάνουν μόνες τους...

Μελίβοια: Μαμά, με βοηθάς;
Εγώ: Όχι, Μελίβοια. Μπορείς μόνη σου.
Μελίβοια: Δεν μπορώ. Βοήθησέ με.
Εγώ: Μπορείς. Προσπάθησε.
Μελίβοια: (Φωνάζοντας δυνατά) ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!! (Μετά από λίγο, τελείως χαμηλόφωνα...) Α, μπορούσα!

No comment.


#7
Ένα απόγευμα μου ζητάει να κάνει τσίσα στο γιογιό. Το οποίο γιογιό, ενώ το είχαμε καταργήσει εδώ και 11 μήνες, κακώς βρισκόταν ακόμη σε μια γωνιά του μπάνιου αντί να έχει μπει στο ράφι της αποθήκης...

Μελίβοια: Μαμά, να κάνω τσίσα στο γιογιό;
Εγώ: Τι είσαι; Mωρό, για να κάνεις στο γιογιό; Μεγάλωσες. Πάει το γιογιό...
Μελίβοια: Καλά τότε. Όταν γίνω μωρό να καθίσω στο γιογιό;;;

Benjamin Button με βρήκε...


#8
Όταν πήγαμε στο Club Agia Anna (είχα γράψει εδώ για αυτό), το προηγούμενο βράδυ της ημέρας αναχώρησης, είχαμε την τελετή απονομής δίπλα από τη φωτιά. Με λίγα λόγια, στα παιδιά απονεμήθηκαν βραβεία για τη συμμετοχή τους στις δραστηριότητες των προηγούμενων ημερών. Έτσι για  το τζέρτζελο. Μαζευτήκαμε το βράδυ γύρω από μία αναμμένη φωτιά (τα παιδιά έκαναν κύκλο γύρω από τη φωτιά) και ο βασιλιάς Αρθούρος με τη συνοδεία κιθάρας προέτρεπε τα παιδιά να τραγουδήσουν μαζί του και με τη μάγισσα Μοργκάνα. Στο τέλος τους είπε μία ιστορία με δρακάκια που βγαίνουν (και καλά...) από το αυγό και πετούν στον ουρανό (και καλά...) και μοίρασε στα παιδιά κάτι βαμμένες με χρυσό χρώμα στρογγυλές πέτρες (sorry, αυγά δράκου ήθελα να πω) και προέτρεψε τα παιδάκια να ρίξουν ένα-ένα το αυγό του δράκου μέσα στη φωτιά. Όταν θα πηγαίναμε για ύπνο τα αυγά θα έσκαγαν (και καλά...) από τη ζέστη της φωτιάς και τα μικρά δρακάκια που θα έβγαιναν από το αυγά θα πετούσαν ψηλά στον ουρανό (και καλά...). Κάπως έτσι ήταν το concept.

Ωραία μέχρι εδώ; Μαγικά θα μου πείτε. Για τη Μελίβοια, ναι. Για τη Δάειρα όμως τα πράγματα ήταν λιγάκι διαφορετικά...

Μόλις αποχωρήσαμε από τη βραδινή απονομή, στο δρόμο προς την Cabana μας...

Εγώ: Κορίτσια, πώς σας φάνηκε η απονομή γύρω από τη φωτιά; Ωραία δεν ήταν; Πολύ μου άρεσε όλο αυτό με τα αυγουλάκια...
Δάειρα: Ποια αυγά ρε μαμά; Πέτρες ήταν.
Εγώ: (σε μια προσπάθεια να κρατήσω το παραμύθι ζωντανό. Τουλάχιστον για τη Μελίβοια). Δεν ήταν πέτρες. Αυγά δράκου ήταν!
Δάειρα: Όχι μαμά, πέτρες ήταν αλειμμένες με βούτυρο, γιατί κολλούσαν στα χέρια.
Εγώ: Μα έτσι είναι τα αυγά του Δράκου. Κολλάνε.
Δάειρα: Μη λες βλακείες μαμά. Οι δράκοι, οι νεράιδες και τα ξωτικά υπάρχουν μόνο στα παραμύθια...

Σιγή ιχθύος. Το επόμενο πρωί, πηγαίνοντας για πρωινό, περνάμε πάνω από τη σβησμένη φωτιά, όπου υπήρχαν μόνο καμμένα ξύλα. Πάνω από τη σβησμένη φωτιά ήταν δύο νεαροί, που από ό,τι κατάλαβα μετά, ήταν στην ομάδα των animators του Club...

Δάειρα: Τι ψάχνετε; Τα αυγά του δράκου;
Νεαρός: Ναι! Έριξες εσύ το δικό σου χθες μέσα για να σκάσει;
Δάειρα: Δεν υπάρχουν αυγά.
Νεαρός: Ναι, το ξέρω. Γιατί έσκασαν από τη φωτιά και τα δρακάκια πέταξαν στον ουρανό.
Δάειρα: Τι λες παιδί μου; Δεν ήταν αυγά αυτά. Πέτρες ήταν αλειμμένες με βούτυρο.
Νεαρός: Βούτυρο;;;!!! Καμία σχέση. Αυτό ήταν χρυσάφι 18 καρατίων.
Δάειρα: Σκέτες πέτρες ήταν.
Νεαρός: Χρυσά αυγά ήταν!!!
Δάειρα: Καλά, εσύ πίστευε ότι θέλεις. Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω. Θα χάσω το χρόνο μου...

No comment.


#9
Ξαφνικά, από όταν αποφοίτησε από το νηπιαγωγείο, αισθάνεται πολύ μεγάλη. Ένα βράδυ (μετά την αποφοίτηση) τις έχω και τις δύο στο διπλό κρεβάτι για να τους διαβάσω βιβλία και να τις αποκοιμήσω. Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω ούτε καν το πρώτο βιβλίο, όταν η Δάειρα σηκώνεται και βγαίνει από το δωμάτιο... 

Εγώ: Δάειρα; Που πας;
Δάειρα: Στο δωμάτιό μου.
Εγώ: Να κοιμηθείς; Α, πολύ ωραία...
Δάειρα: Όσο μεγαλώνουμε, απολαμβάνουμε τη μοναξιά μας. Θέλουμε να είμαστε μόνοι. Μας αρκεί ο εαυτός μας.

Προ-προεφηβεία λέγεται αυτό; Ούτε 1η δημοτικού δεν έχουμε πάει ακόμη... Οοοο-Μιιι-Τζιιι (=OMG)


#6
Κάνω με τη Δάειρα το 'κόλλα πέντε'. You know...χτυπάμε τις παλάμες μας. Η Μελίβοια μας βλέπει και (ως συνήθως) θέλει να το κάνει και αυτή...

Μελίβοια: Μαμά, θέλω και εγώ να κολλαπεντίσω.

Γκιβ μι φάιβ... που λένε.

Image via


To  'δεκάλογος' δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια του βασικού συνόλου έγκυρων κανόνων, αλλά με την έννοια: δέκα + λόγια (=δέκα διάλογοι). Άλλοτε μου προκαλούν γέλιο, άλλοτε απλά χαμόγελο, άλλοτε συγκίνηση και άλλοτε έντονο προβληματισμό, οι διάλογοι με τη μεγάλη μου κόρη είναι πάντα χαριτωμένοι. Και μπορεί εδώ και κάτι μήνες να έχει μπει γερά στο "παιχνίδι" και η Μελίβοια, αλλά επειδή όλο αυτό ξεκίνησε 4+ χρόνια πριν από τη Δάειρα, τιμής ένεκεν διατηρεί το όνομά της αν και σε αρκετούς διαλόγους συμμετέχει και η μικρή αδερφή. Για να δείτε όλους τους δεκαλόγους της Δάειρας, πατήστε εδώ.


18.7.17 8 σχόλια



Δεν υπερβάλλω καθόλου με τον τίτλο μου. Ήταν ένα μαγικό τριήμερο! Τα περάσαμε καταπληκτικά. Ρουφήξαμε κάθε στιγμή. Μικροί μεγάλοι. Οι δε μικρές, ξετρελάθηκαν τόσο που δεν ήθελαν να φύγουμε. Μετά από 72+ ώρες απόλυτης χαλάρωσης με παιδιά... το ξαναγράφω... απόλυτης χαλάρωσης ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ, αναχωρήσαμε από αυτό το υπέροχο μέρος, δίνοντας υπόσχεση στον εαυτό μας και στα κορίτσια, ότι θα ξανάρθουμε...

13.7.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 5,5+ χρονών και 3+ χρονών αντίστοιχα]

#1
Ένα πρωί με εκνεύρισαν και οι δυο, γιατί κινούνταν στους δικούς τους αργούς νωχελικούς ρυθμούς ενώ ο μπαμπάς τους και εγώ βιαζόμασταν να φύγουμε έκαστος για το γραφείο του. Αφού λοιπόν κάποια στιγμή δεν άντεξα και τους φώναξα, μόλις άρχισαν να γίνονται πιο συνεργάσιμες, η Μελίβοια με ζουζουνιάρικο απολογητικό ύφος, με πλησιάζει για αγκαλίτσα...

11.7.17 4 σχόλια


Ήθελα από καιρό να γράψω για αυτό το πρώτο της ταξίδι με αεροπλάνο. Μοιράζομαι μαζί σας λίγο από το παρασκήνιο (για να έχω και εγώ να θυμάμαι) και 7 χαριτωμένους διαλόγους που είχαμε. Οπότε αυτός ο δεκά-λογος, καταχρηστικά γίνεται επτά-λογος...

Το Μάϊο την πήρα μαζί και πήγαμε Κέρκυρα για ένα 3ήμερο (για τη δική μου Κέρκυρα και το τι με συνδέει με το νησί, είχα γράψει εδώ). Είχα προγραμματίσει αυτό το ταξίδι από καιρό, είχε φαγωθεί να μπει σε αεροπλάνο από καιρό, οπότε έβγαλα ένα aller-retour εισιτήριο παραπάνω. Ευκαιρία ήταν. Το πρώτο της ταξίδι με αεροπλάνο είμαι σίγουρη ότι θα ΤΗΣ/ΜΟΥ/ΜΑΣ μείνει αξέχαστο, όχι μόνο γιατί την ενθουσίασε η όλη εμπειρία της απογείωσης-πτήσης-προσγείωσης, αλλά και γιατί πέρασε το άγχος της ζωής της για να μη χάσουμε την πτήση στο "πήγαινε".

6.7.17 9 σχόλια


Επειδή έχω πολύ υλικό με διαλόγους που δεν έχω ακόμη δημοσιεύσει, συνεχίζω με άλλον ένα δεκά-λογο. Χωρίς τίτλο αυτή τη φορά, αφού δεν έχω έμπνευση αυτή τη στιγμή (περασμένα μεσάνυχτα γαρ)... Και μπορεί πλέον να έχει μπει γερά στο "παιχνίδι" και η Μελίβοια, αλλά επειδή όλο αυτό ξεκίνησε 4+ χρόνια πριν από τη Δάειρα, τιμής ένεκεν διατηρεί το όνομά της... Άλλωστε "Ο δεκά-λογος της Δάειρας" έχει γίνει κάτι σαν "brand name" για το blog τόσα χρόνια τώρα και μετράει ήδη 90 δεκα-λόγους (x10 = 900 διαλόγους). Κανονική αλυσίδα παραγωγής, όχι αστεία... 

4.7.17 6 σχόλια


Μετά το (δω)δεκάλογο του Αντώνη Παπαθεοδούλου {Συνέντευξη}, σειρά έχει ένας δεκά-λογος. Από τους άλλους. Τους γνωστούς. Τους αστείους. Με τα κορίτσια.

Είμαι πάντα σε ετοιμότητα. Όταν συμβεί κάποιος αστείος διάλογος, τρέχω να βρω μολύβι, στυλό, χαρτί, αρπάζω το κινητό ή ότι άλλο βρω μπροστά μου, για να σημειώσω κάποιες λέξεις-κλειδιά. Εάν δεν το κάνω, με τόση "παραγωγή" διαλόγων που γίνεται στο σπίτι μας, θα τους ξεχάσω. Το "χειρότερό" μου, οι διάλογοι στο αυτοκίνητο. Που οδηγώ, που δεν μπορώ να σημειώσω και πρέπει να απομνημονεύσω. Και καλά εάν γίνει μόνο ένας... Και καλά εάν η διαδρομή είναι μικρή... Αλλιώς, ξεχνάω. Με την πρώτη ευκαιρία, καθαρογράφω το διάλογο σε ένα word αρχείο που διατηρώ. Το οποίο αρχείο, αυτή τη στιγμή μετράει 54 μη δημοσιευμένους διαλόγους. Και συνεχώς ανανεώνεται. Σβήνονται όσοι δημοσιεύονται, γράφονται νέοι. Κάπως έτσι γίνεται...

30.6.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


Θα μπορούσα κάλλιστα να τον χαρακτηρίσω ως φαινόμενο της σύγχρονης ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, αφού η έμπνευση του φαντάζει αστείρευτη. Απαριθμεί πάνω από 40 συγγραφές βιβλίων για παιδιά, πάμπολλες μεταφράσεις τραγουδιών, σεναρίων και ξένων βιβλίων για μικρούς αναγνώστες και 7 διακρίσεις (5 βραβευμένα βιβλία). Αγαπημένος συγγραφέας πολλών παιδιών, αλλά και μαμάδων, μπαμπάδων και παιδαγωγών. Ένας σύγχρονος παραμυθοποιός-ιστοριοπλάστης με πολύ υψηλό κατά τη γνώμη μου το κριτήριο της αισθητικής στην οπτική που προσεγγίζει τις ιστορίες του. Ένα ώριμο ακομπλεξάριστο μεγάλο παιδί που αγαπά να γράφει για παιδιά. Που αγαπά να βρίσκεται ανάμεσα σε παιδιά. Που σέβεται και τιμά την παιδικότητά τους. Που τα κάνει να πιστεύουν στα όνειρά τους. Που αγαπά να τα παρασέρνει στο ταξίδι της φαντασίας με ιστορίες που κρύβουν μηνύματα για πολλές αξίες-αρετές, με τρόπο εύληπτο και με την ελπίδα ότι οι μικροί αναγνώστες θα τα κουβαλήσουν μαζί τους ως παρακαταθήκη για το μέλλον. Πολύτιμα εφόδια για όποτε τα χρειαστούν.

16.6.17 12 σχόλια


Όπως και τις 4 προηγούμενες χρονιές έτσι και φέτος ήθελα να κάνουμε δώρο στις δασκάλες τους ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για ό,τι έχουν προσφέρει στα κορίτσια κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Άλλωστε -το έχω ξαναγράψει πολλάκις- αναγνωρίζω τη δουλειά του δασκάλου ως πολύ σημαντική στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα ενός παιδιού. Εκτός αυτού, η ιδέα του 'προσφέρω', και μάλιστα σε ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι, με γεμίζει. Και προσπαθώ αυτό να το περνάω και στα παιδιά μου. Να προσφέρουν, να μάθουν να αναγνωρίζουν και να εκτιμούν.

14.6.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


Σε λίγες μέρες τα σχολεία κλείνουν και οι καλοκαιρινές διακοπές ξεκινούν επίσημα για όλα τα πιτσιρίκια. Εξαίρεση αποτελούν μόνο τα παιδάκια που φοιτούν σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς και συγκεκριμένα όσα φοιτούν σε όλες τις τάξεις πλην του νηπιαγωγείου. Όσον αφορά π.χ. εμάς, η Δάειρα, ούσα τελειόφοιτη (και οσονούπω απόφοιτη) νηπιαγωγείου, ξεκινά καλοκαιρινές διακοπές τώρα. Η δε Μελίβοια, θα μπορούσε να συνεχίσει το σχολείο μέχρι και τον Ιούλιο, αλλά γιατί να την "τιμωρήσουμε" (γιατί σαν τιμωρία το βλέπω) όταν η μεγάλη αδερφή θα απολαμβάνει από τώρα τον ήλιο και τη θάλασσα; Οπότε, οι καλοκαιρινές μας διακοπές και για τα δύο κορίτσια ξεκινούν άμεσα και αυτές τις μέρες βρισκόμαστε σε φάση επιλογής των δώρων προς τις δασκάλες μας, που ως συνήθως το αφήνουμε για την τελευταία στιγμή, αλλάζοντας στο ενδιάμεσο διάφορες ιδέες μέχρι να καταλήξουμε :) #αδιόρθωτες

11.5.17 36 σχόλια


5.5.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


Sometime we need a little magic! ✨ Ο Μάϊος είναι ο πιο μαγικός μήνας του χρόνου (μετάβαση από την άνοιξη που αγαπώ στο καλοκαίρι που λατρεύω) για αυτό σας έχω Μ✨Α✨Γ✨Ι✨Κ✨Α δωράκια! 🎃🎃

Ας ρίξω το μαγικό μου ξόρκι λοιπόν...

3.5.17 12 σχόλια


Πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας πιάνω τον εαυτό μου να ζω μία στιγμή και αυτομάτως να σκέφτομαι "Τι καλά! Αυτή είναι η ωραιότερη στιγμή της ημέρας". Και αυτό συμβαίνει αρκετές φορές μέσα στο 24ωρο. Και μέχρι το τέλος της ημέρας καταλήγω να έχω ζήσει πολλές τέτοιες στιγμές, εξίσου όμορφες. Οι οποίες για κάποιον ανεξήγητο λόγο αρχίζουν να "συναγωνίζονται" μέσα μου ποια είναι η ομορφότερη. Όπως...

27.4.17 3 σχόλια


Άραγε, μέχρι πότε θα μου χαρίζουν τόσο χαριτωμένους διαλόγους, αμφότερες; Είναι απόλαυση να συνδιαλέγεσαι με μικρά παιδιά τελικά. Σου χαρίζουν τόσες συγκινήσεις... Χαμογελάς, γελάς, απορείς, εκπλήσσεσαι, θαυμάζεις, προβληματίζεσαι, μαθαίνεις.
Ένας άλλος δεκά-λογος της Δάειρας λοιπόν, που εδώ και κάτι μήνες έχει και η Μελίβοια ενεργό πλέον ρόλο ως τρίτη συνδιαλεγόμενη :)

[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν μεταξύ 5 - 5,5 χρονών και 2,5 - 3 χρονών αντίστοιχα]

#1
Ένα βράδυ της λέω να πάμε να διαλέξει 2 παραμύθια να διαβάσουμε στο κρεβάτι. Και αρχίζει...

Μελίβοια: Θέλω ατό με το γκατάκι (σημ. λιοντάρι ήταν), θέλω ατό με το βασιλιά (σημ. ο Άγιος Βασίλης ήταν...), θέλω ατό με αυτόν τον άνθρωπο (σημ. ένας άλλος Άγιος Βασίλης ήταν...), θέλω ατό με τα γουρούνια (αυτά ήταν όντως γουρούνια...), και ατό με την κοτούλα τη γκρινιάρα (ήταν όντως ΚΑΙ κοτούλα ΚΑΙ γκρινιάρα...).

24.4.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


Ο 2ος κατά σειρά δεκάλογος αγαπημένων μου συγγραφέων παιδικών βιβλίων είναι με τη συγγραφέα Αγγελική Δαρλάση, την οποία γνωρίσαμε με τη Δάειρα και τη Μελίβοια μέσα από τα βιβλία της 'Η ξύπνια βασιλοπούλα', 'Ο πρώτος μου Σαίξπηρ: Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας' και 'Η γοργόνα που βγήκε στη στεριά' τα οποία ήδη σας έδειξα στο Instagram (βλ. σύντομη παρουσίαση και των τριών στο τέλος της συνέντευξης). 
Μεταξύ άλλων, μας μιλάει για το πιο αγαπημένο της βιβλίο από όλα όσα έχει εκδώσει, για το τι σημαίνει έρωτας με αφορμή τη διασκευή της γνωστής ερωτικής ιστορίας του Σαίξπηρ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, για το πώς να κάνουμε ένα παιδί που δεν αγαπάει τα βιβλία να τα αγαπήσει...και απαντάει με ειλικρίνεια και σε άλλα 7 ερωτήματα που της έθεσα.

20.4.17 2 σχόλια


Καλημέρα! Χρόνια Πολλά! Τώρα λοιπόν που πέρασε το Πάσχα και είμαστε στην τελική ευθεία προς το καλοκαιράκι, σας έχω φανταστικό δωράκι για να είστε παντού και πάντα όμορφες και λαμπερές!
Πώς θα φτιάξετε την δική σας φυσική αντηλιακή κρέμα; Φτιάξτε μόνες σας μάσκα με βιταμίνες Α και Ε με καρότο και μέλι. Μάσκα για άμεση λεύκανση της επιδερμίδας με γιαούρτι και ασπιρίνη. Θερμαντικό scrub κατά της κυτταρίτιδας με κανέλα και πάπρικα...και πολλές άλλες συνταγές ομορφιάς!

28.3.17 Δεν υπάρχουν σχόλια


Καλημέρα καλημέρα!!! Όλο για παιδικά βιβλία σας μιλάω τους τελευταίους μήνες, οπότε νομίζω καιρός είναι να καλύψω κάπως και τις δικές σας ανάγκες/επιθυμίες ανάγνωσης. Έχω πολύ καιρό να διοργανώσω κάποιο Giveaway, οπότε καιρός ήταν! Και επειδή πάντα επιλέγω πολύ προσεχτικά τα δώρα που χαρίζω, αυτή τη φορά επέλεξα δύο πολύ αγαπημένα βιβλία που διάβασα πρόσφατα και ξετρελάθηκα!!!

17.3.17 3 σχόλια


Τη γνωρίσαμε με τη Δάειρα και τη Μελίβοια μέσα από τα 3 τελευταία της βιβλία και αγαπήσαμε τις ολοζώντανες εικόνες τους με τα έντονα χρώματα και τους ιδιαίτερους χαρακτήρες με τα χαρακτηριστικά μεγάλα εκφραστικά μάτια. Η γνωστή συγγραφέας και εικονογράφος Μαρίνα Γιώτη, απαντάει στο mylovablebaby.com σε 10 ερωτήματα, χαρίζοντας μου μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έχω τη χαρά να μοιράζομαι μαζί σας σήμερα. Ο δεκάλογος της Μαρίνας Γιώτη μου λύνει απορίες, μας κάνει μία αποκάλυψη (!) και μας προετοιμάζει για μία έκπληξη (?) στο τέλος της άνοιξης... Και εγκαινιάζει μία νέα ιδέα, αυτή των δεκαλόγων αγαπημένων μου συγγραφέων παιδικών βιβλίων :)

15.3.17 2 σχόλια

Αυτή η ανάρτηση (όπως και εκείνη τότε σχετικά με την ύπαρξη του Θεού και των εξωγήινων) θα μπορούσε να αποτελεί ένα διάλογο σε έναν ακόμα δεκά-λογο. Όμως είπα να της δώσω τη βαρύτητα που της αξίζει μέσα σε ένα ξεχωριστό post (οι FB φίλοι θα είδατε τη στιχομυθία στο timeline, αφού την ανάρτησα στο προσωπικό μου προφίλ).

Έτσι ο δεκά-λογος σήμερα γίνεται μονό-λογος. Για χάριν της ελεύθερης σκέψης που ενέχει και αμφισβήτηση. Όπως είχε πει ο Καρτέσιος το γνωστό "Σκέφτομαι, άρα υπάρχω", χαίρομαι πολύ που σκέφτεται όπως σκέφτεται και δε δέχεται ως δεδομένα τα πάντα. Αμφισβητεί. Αν και τόσο μικρή. Αποδέχεται μόνο εκείνα τα πράγματα, για τα οποία μπορεί να είναι βέβαιη. Εκτός εάν έχεις εύλογα επιχειρήματα να την πείσεις, και εγώ αυτή τη φορά εγκατέλειψα την επιχειρηματολογία μου στη μέση.

9.3.17 9 σχόλια


Ο 86ος δεκά-λογος ο παρών. 86 x 10 = 860 καταγεγραμμένοι χαριτωμένοι διάλογοι...βάλε και πόσοι άλλοι που ειπώθηκαν, αλλά δε σημειώθηκαν ποτέ στο χαρτί ή στο κινητό και έμειναν ξεχασμένοι στα αζήτητα...Οσονούπω βλέπω να τους 100στήσουμε (ή 1000σουμε αντίστοιχα) με μεγάλη ευκολία, αφού το στοματάκι -και των δύο πλέον- δε σταματά να μου χαρίζει χαμογελαστές στιγμές. Στιγμές που μοιράζομαι και μαζί σας για να σας μεταφέρω λίγη από τη χαμογελαστή διάθεση που μου προκαλούν...

28.2.17 3 σχόλια


Το πρώτο παιδικό βιβλίο που αγόρασα για τη Δάειρα, μπήκε στο σπίτι μας πριν καν αυτή γεννηθεί και ήταν αυτό. Μία συλλογή των γνωστότερων κλασσικών παραμυθιών σε μία έκδοση 200 σελίδων. Άρχισα να της το διαβάζω από τον 6ο μήνα (της κύησης, όχι της γέννας), όταν δηλαδή το μωρό ήταν ήδη στην κοιλιά μου (φαντάζομαι τι θα σκέφτεστε...) και συνέχισα να τη νανουρίζω με αυτό αφότου γεννήθηκε. Δε ξέρω αν η αγάπη της στα βιβλία και το διάβασμα οφείλεται σε αυτό ή στο DNA του μπαμπά και της μαμάς (αμφότεροι φιλομαθείς), πάντως είναι γεγονός!

22.2.17 11 σχόλια


Εμείς οι μαμάδες και ειδικά όσες εργαζόμαστε full time και δεν έχουμε βοήθεια από παππουδογιαγιάδες/νταντάδες επί μονίμου βάσεως, τρέχουμε και δε φτάνουμε. Αναγκαζόμαστε να λείπουμε πολλές ώρες εκτός σπιτιού και προσπαθούμε να τα χωρέσουμε όλα μέσα σε ένα 24ωρο: ΚΑΙ εργασία ΚΑΙ οικιακές δουλειές ΚΑΙ εξωτερικές δουλειές ΚΑΙ ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά ΚΑΙ ποιοτικό χρόνο με το σύντροφο ΚΑΙ χόμπι ΚΑΙ διασκέδαση ΚΑΙ χαλάρωση ΚΑΙ κοινωνικές υποχρεώσεις. Μπορεί να είμαστε ηρωίδες, αλλά υπερηρωίδες –κακά τα ψέματα- δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε!

17.2.17 4 σχόλια


Μετά από αυτό και αυτό, και πριν σας πάω σε κάτι διαφορετικό από δεκα-λόγους, συνεχίζω με μία τρίτη δόση. Η μαμά με τη Δάειρα, η μαμά με τη Μελίβοια, η Δάειρα με τη Μελίβοια και πάει λέγοντας...

[Η ηλικία της Δάειρας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν μεταξύ 5 χρονών και 2 μηνών & 5 χρονών και 6 μηνών. Η δε ηλικία της Μελίβοιας είναι περίπου 2,5+ ετών]

#1
Μου ζητούν κινούμενα σχέδια. Δεν τους "χαρίζω" με ευκολία τα κινούμενα σχέδια χωρίς "αντάλλαγμα", εκτός και αν είναι πολύ κουρασμένες (εκείνη την ημέρα, δεν ήταν). Οπότε στα πλαίσια της "διαπραγμάτευσης", τους ζητάω να μαζέψουν τα παιχνίδια τους...

15.2.17 11 σχόλια


Είναι αστεία, πολύ πεισματάρα, πολύ γλυκιά και ενίοτε άγρια. Απλώνει και χέρι εάν θυμώσει πολύ. Ευτυχώς -μέχρι στιγμής- μόνο στην οικογένεια. Στο σχολείο όταν τους τα λέω, απορούν εάν μιλάμε για το ίδιο παιδί. Είναι έξυπνη σε βαθμό παμπόνηρης αλεπούς, κάνει σκανταλιές, στους "έξω" φαίνεται προβατάκι, αλλά μέσα της κρύβεται ένα μικρό λιοντάρι. Ήρεμη δύναμη μου είπε η διευθύντρια τις προάλλες. Εγώ τη λέω cartoon. Γιατί ακόμη και όταν αγριεύει, μου φαντάζει πολύ αστεία. Την πιάνουν tantrums συχνά, ιδίως όταν διαφωνείς με κάποιες στυλιστικές επιλογές της, εάν της κάνεις στραβά τα κοτσιδάκια ή εάν δεν της δώσεις το 10ο σοκολατάκι ή την τρίτη κουταλιά μερέντα. Όταν ανακάλυψε τη σοκολάτα, ανακάλυψε τον παράδεισο! Μπορεί να τρώει μόνο σοκολάτα σε όλες τις μορφές της. Τις προάλλες μου ζήτησε σοκολάτα για να βουτήξει στο μελάτο τηγανητό αυγό της και το επιχείρημα ήταν ότι "δε μου αρέσει το ψωμί, είναι μπλιαχ".  Χαμογελάει συνεχώς, γελάει κακαριστά ακόμη και όταν κάνει σκανταλιές. Διανύει τα terrible twos και αν έχουμε συνέχεια και στα threes, να τρέξω να κρυφτώ. Το σποράκι μεγάλωσε...και έβγαλε και γλώσσα. Βέβαια δε σολάρει με την ίδια συχνότητα όπως η Δάειρα στην αντίστοιχη ηλικία, όμως άρχισε εδώ και κάτι μήνες να μας χαρίζει χαριτωμένους διαλόγους. "Καταρχηστικά" τους εντάσσω στην Ενότητα "Ο δεκά-λογος της Δάειρας" και οψόμεθα...
Κάποιους διαλόγους, εάν τους δεις απομονωμένους από το context, ίσως δε σου πουν κάτι. Όταν όμως ξέρεις τη Μελίβοια, την έχεις ακούσει έστω και μία φορά να μιλάει, ακόμη και το "Καλημέρα σας παιδιά!!!" που μας λέει κάθε πρωί όταν έρχεται στο καθιστικό με το παπλωματάκι  νάνι της αγκαλιά (#ΠουθεναΧωριςΤοΝανι) σου φαίνεται πολύ αστείο...

13.2.17 9 σχόλια

8.2.17 2 σχόλια


Μία από τις δυσκολότερες προκλήσεις που έχω να αντιμετωπίσω ως μαμά δύο μικρών παιδιών 5,5 και ~3 χρονών (Σημ: όταν γράφτηκε το άρθρο ήταν 4,5 και 2 χρονών αντίστοιχα) είναι όταν έρχεται η ώρα του ύπνου. Στο άρθρο αυτό παραθέτω κάποιες βοηθητικές συμβουλές τις οποίες (προσπαθώ να) εφαρμόζω η ίδια και στις οποίες έχω καταλήξει μετά από προσωπική αναζήτηση σχετικής βιβλιογραφίας, συζητήσεις με άλλους γονείς, συμβουλές από την παιδοψυχολόγο του σχολείου μας, αλλά και προσωπική εμπειρία. Και λέω "προσπαθώ" γιατί π.χ. στο θέμα της έγκαιρης "πτώσης" στο κρεβάτι και στο θέμα διατήρησης της ψυχραιμίας (βλ. παρακάτω) δεν τα καταφέρνω πάντα :) Ελπίζω να βοηθηθείτε μέσα από τις συμβουλές/προτάσεις μου και θα χαρώ πολύ να ακούσω την (ακόμη και αντίθετη) γνώμη σας, εναλλακτικές συμβουλές, σκέψεις, προβληματισμούς...Σημειώνω ότι όλα τα παρακάτω, αν και μπορούν να βρουν εφαρμογή και σε μεγαλύτερα παιδιά, τα προτείνω για παιδιά προσχολικής ηλικίας καθώς σε τέτοιες ηλικίες τα έχω "τεστάρει" :) Σίγουρα εσείς θα βρείτε τη δική σας φόρμουλα. Μην ξεχνάτε ότι ο καλός ύπνος βοηθάει στην εμφάνιση, στη διάθεση, στη σωστή ανάπτυξη των παιδιών, μα προπαντός στην υγεία.

2.2.17 12 σχόλια


Η Κυριακή που μας πέρασε, ήταν μία πολύ ξεχωριστή μέρα! Η Δάειρα πήρε το πρώτο της Βραβείο και Έπαινο για ένα έργο της που συμμετείχε στην Έκθεση Παιδικής Ζωγραφικής: 'ΤΑ 932 ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΤΗΣ ΒΑΤΡΑΠΟΥΝΖΕΛ' που είχε φιλοξενηθεί στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο το Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Η χαρά της τεράστια! Δε γινόταν λοιπόν μία τόσο σημαντική στιγμή της ζωής της να μην υπάρχει μέσα σε αυτό εδώ το blog, το οποίο δημιούργησα 5 χρόνια και 11 μέρες πριν, εμπνεόμενη από την ίδια. Ω ναι, το My Lovable Baby έκλεισε 5 χρόνια στις 21 Ιανουαρίου, γεννήθηκε λίγο μετά τη Δάειρα, μεγαλώνει και ωριμάζει παράλληλα με αυτήν και εδώ και ~3 χρόνια παράλληλα και με τη Μελίβοια! Και το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να πάρει για τα 5α του γενέθλια, είναι αυτές οι όμορφες, γεμάτες συγκίνηση στιγμές που ζήσαμε την Κυριακή. Τι όμορφη σύμπτωση και αυτή...!!!

25.1.17 6 σχόλια


Και αφού λοιπόν σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση τα 26 πρώτα βιβλία, πάμε και στα υπόλοιπα 8. Αυτά τα τύλιξα το ένα μέσα στο άλλο με σκοπό να ξετυλίγουν τα κορίτσια ένα την ημέρα, αλλά τα ξετύλιξαν όλα σε χρόνο dt. Έπρεπε να το φανταστώ ότι η υπομονή δεν είναι χαρακτηριστικό των παιδιών και δη των δικών μου ανυπόμονων παιδιών :) Τα 8 αυτά νέα βιβλία τα διαβάσαμε στις διακοπές μας, μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, ένα την ημέρα και είναι από τις Εκδόσεις ΊκαροςΚόκκινο, και Παπαδόπουλος. Έκτοτε, τα έχουμε διαβάσει πάνω από πέντε φορές το καθένα.

23.1.17 30 σχόλια


Επιτέλους. Γράφω μετά από τόσον καιρό. Καλημέρα! Καλή Χρονιά! Καλή εβδομάδα! Δε σας ξέχασα. Χρόνο δεν έχω. Πώς τα περάσατε τις γιορτές; Εμείς πολύ πολύ όμορφα. Αποδράσαμε στα όμορφα Γιάννενα και τα γύρω βουνά για ένα ολόκληρο 10ήμερο και χορτάσαμε όμορφη φύση, θερμοκρασίες κάτω του μηδενός, χιόνι και πάγο. Και μόλις επιστρέψαμε, φέραμε το χιονιά εδώ, καθώς του λείψαμε φαίνεται :) Αγαπώ χειμώνα όσο αγαπώ καλοκαίρι και άνοιξη και φθινόπωρο. Κάθε εποχή έχει τις ομορφιές της άλλωστε. Μπορεί να με χάσατε από εδώ μέσα τον τελευταίο καιρό, καθαρά λόγω έλλειψης ελεύθερου χρόνου (στις διακοπές -που έχω χρόνο-δεν μπλογκάρω ποτέ), όσοι όμως με ακολουθείτε στο Instagram δε χάσατε τα ίχνη μου καθώς δίνω το παρόν πολύ συχνά. Είναι το πιο αγαπημένο μου από όλα τα social media :) Και πάω στο δια ταύτα...