12/10/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Το παγωτό


Τι κακό και αυτό να μην έχω χρόνο και μυαλό να γράψω, πάλι! Ευτυχώς που κάτι τέτοιες ώρες με ξελασπώνει το Δαειράκι με τους δεκα-λόγους του. Είναι που έχω πήξει πάλι αυτή την περίοδο με διάφορα και προκειμένου να μην εξαφανιστώ τελείως, είπα να εμφανιστώ με νέο καλοκαιρινό δεκά-λογο. Σχετικά με τα δικά μου, επιτέλους μπήκαμε σε μία σειρά (καιρός ήταν), έχουμε αρχίσει ένα σωρό δραστηριότητες Δάειρα δηλαδή), το μπεμπάκι έχει αρχίσει για τα καλά τις στερεές τροφές και έχει ρίξει πολύ μπόι, ο μπαμπάς μας επιστρέφει αργά (δουλεύει "για το μέλλον των παιδιών του" όπως μου λέει χαμογελαστά κάθε φορά που τον λοξοκοιτάζω), κάτι δικά μου που ετοιμάζω έχουν πάει πίσω λόγω άλλων προτεραιοτήτων, πήγα στη δουλειά μου για να τακτοποιήσω κάτι εκκρεμότητες με την άδεια μητρότητας και δε θυμόμουν το password από το PC και με κλείδωσε το σύστημα (καλό σημάδι αυτό - το σύμπαν κάτι θέλει να μου πει), σε λίγες μέρες έχω την παρουσίαση του βιβλίου της Ερμιόνης (τα είπαμε και εδώ), έχω να προετοιμάσω και μία βάφτιση (αλλά δεν έχουμε έχω βρει ακόμη όνομα για το μπεμπάκι), πρέπει κάποια στιγμή να φτιάξω τις ντουλάπες (καλοκαιρινά/χειμερινά/ό,τι δεν κάνουν στα παιδιά) αλλά τις αγνοώ επιδεικτικά...και γενικά όλα μια χαρά! Εμείς να είμαστε καλά και όλα (κάποτε) θα γίνουν :)

Ο μπαμπάς (η μακριά κάθετη γραμμή είναι ο λαιμός και οι υπόλοιπες τα γένια)


[Οι παρακάτω διάλογοι έγιναν όταν η Δάειρα ήταν 36 με 36,5 μηνών - λίγο μετά τα 3α της γενέθλια. To 'λάμτα' δεν είχε γίνει ακόμη 'ρο']

#1
Έρχεται στο άσχετο, με αγκαλιάζει και μου λέει:
Δάειρα: Είσαι πολύ καλή μάνα!
Και μετά, απευθυνόμενη στον πατέρα της:
Δάειρα: Και εσύ είσαι πολύ καλός μάνος!

Και το μπεμπάκι να υποθέσω ότι είναι πολύ καλό μανάκι (μπανάκι μανάκι  ♪ ♬ ♪ ♬ ♪♪♪).

#2
Ήμασταν στη θάλασσα και της κάνω την παρακάτω ερώτηση:
Μαμά: Να σε ρωτήσω. Ξέρεις ποια πράγματα πάνε στη θάλασσα;
Και εκεί που περίμενα να πάρω απάντηση όπως: καράβια, πλοία, βάρκες, μου απαντά:
Δάειρα: Στη θάλασσα πάνε όλα τα πράγματα που δεν έχουν ρόδες.

Λακωνική και περιεκτική. Δηλαδή δεν έμοιασε στη μαμά της.

#3
Ένα καλοκαιρινό πρωινό στο χωριό:
Μαμά: Δάειρα; Πάω στο σούπερ μάρκετ. Να ακούς τον παππού και τη γιαγιά.
Δάειρα: Γεια σου μαμά! Καλά να πελάσεις(=περάσεις)!

Η διασκέδασή μου από όταν έγινα μάνα είναι ο φούρνος, το κρεοπωλείο, το σουπερμάρκετ. Κάτι ξέρει το παιδί... 

#4
Καταλάθος χτύπησε το κεφάλι της με τη μία από τις δύο μαράκες που της είχα αγοράσει (ξέρετε, το μουσικό όργανο).
Δάειρα: Παλιό μαλάκα!
Ο παππούς από δίπλα...
Παππούς: Σσσσσσσσσσσσ! Δε ντρέπεσαι; Τι κουβέντες είναι αυτές;

Αχαχαχαχαχαχα. Γελούσα μέχρι δακρύων. Και φυσικά έμαθα στον παππού τι εστί μαλάκα(=μαράκα).


#5
Μία κυρία σε ένα κατάστημα...
Κυρία: Πώς σε λένε;
Δάειρα: Δάειλα!
Κυρία: Θάλεια;
Δάειρα: ΔΑΕΙΛΑ!
Κυρία: Βάγια;
Δάειρα: ΔΑ-ΕΙ-ΛΑ!
Κυρία: Ααα, τι ωραίο όνομα! Πόσων χρονών είσαι;
Δάειρα: Είμαι 3 χλονών(=χρονών) κ πολλά μέτλα(=μέτρα)!

Το 3 της φαίνεται μικρό για νούμερο, οπότε είπε να αυξήσει την ηλικία της με κάποιους εκατοντάδες πόντους.

#6
Ο μπαμπάς της ένα πρωί που πήγε να την ξυπνήσει.
Μπαμπάς: Ξύπνα Δάειρα.
Δάειρα: Οι πλιγκίπισσες(=πριγκίπισσες) ξυπνάνε με φιλάκια.

Και ο πρίγκιπας τη φίλησε και η ωραία Κοιμωμένη ξύπνησε... 

#7
Θέλει να κάνει κάτι (δε θυμάμαι ακριβώς τι) που δεν ήθελα να το κάνει.
Μαμά: Δάειρα, δε σου το επιτρέπω.
Δάειρα: Το μυαλό μου, μου το επιτλέπει όμως.

Ε, μετά από αυτό που άκουσα, της το επέτρεψε και το δικό μου το μυαλό.

#8
Μία μέρα μου ζήτησε να δει Πέππα. 
Δάειρα: Μαμά, μπολείς να μου βάλεις Πέππα; E; Μπολείς;
Μαμά: Ναι. Μπορώ. Αλλά μόνο ένα επεισόδιο.
Δάειρα: Όχι ένα. Πολλά.
Μαμά: Διάλεξε. Ή ένα ή κανένα.
Δάειρα: Δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί σου. Μόνο με τον παππού, τη γιαγιά, τον μπαμπά, την μπέμπα, τον άλλο παππού, την άλλη γιαγιά.

Αφού συννενοείται με τη αδερφούλα της, μου φτάνει και μου περισσεύει. 

#9
Μόλις παρκάραμε το αυτοκίνητο (σημ. στην αρχαία Ολυμπία) και της είχα υποσχεθεί ότι θα πάμε στο μουσείο. Το μουσείο, σαν έννοια, το γνωρίζει από την Πέππα, οπότε ήταν ενθουσιασμένη. Μόλις βγήκαμε λοιπόν από το αυτοκίνητο...
Δάειρα: Θέλω αγκαλιά.
Μαμά: Είσαι μεγάλο κορίτσι. Τα μπεμπάκια παίρνουμε αγκαλιά.
Δάειρα: Είμαι μπεμπάκι.
Μαμά: Α, οκ. Αφού είσαι μπεμπάκι, δε θα πας μουσείο.
Δάειρα: Θα πάω. Είμαι μεγάλη.
Μαμά: Τελικά αποφάσισε. Είσαι μεγάλη ή μπεμπάκι;
Δάειρα: Όχι, είμαι μεγάλη και θα πάμε μουσείο αλλά θα με πάλεις αγκαλιά γιατί είμαι μπεμπάκι.

Επαγγελματικός προσανατολισμός -> δικηγόρος ή διπλωμάτης οεο;


#10
Έτρωγε παγωτό και κάποια στιγμή λιώνει και πέφτει πάνω στο φόρεμά της ένα μεγάλο κομμάτι.
Δάειρα: Το παγωτό φταίει. Δεν ήθελε να το φάω.

Κάτι ήξερε το παγωτάκι.
Περισσότεροι δεκά-λογοι της Δάειρας ΕΔΩ.

9/10/14

Στην κουζίνα των γεύσεων

Εξαιρετική αισθητική με σημασία στις λεπτομέρειες. 
Ελαφρύ, αλλά με μεγάλη βαρύτητα στην παρουσίαση του περιεχομένου.
Μία fusion κουζίνα γευστικών απολαύσεων "κλεισμένη" σε...
117 επιμελώς στημένες σελίδες.
Όμορφα χρώματα. Ξεκούραστα γράμματα. Καλογραμμένο κείμενο. Απλό και κατανοητό.
Με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Γραμμένο με συμπάθεια προς τον αναγνώστη.
47 αλμυρές και γλυκές συνταγές.
47 ιδιαίτερες γαστρονομικές προτάσεις.
Επαγγελματικό φωτογραφικό αποτέλεσμα από μία ερασιτέχνη φωτογράφο.
Food styling ελκυστικό. Σου ανοίγει την όρεξη!
Θέλεις να πας στην κουζίνα εδώ και τώρα!
Μεγάλη γκάμα πιάτων για όλα τα γούστα, όλες τις ώρες, όλες τις περιστάσεις.
Πρωινά και σνακ...απολαυστικά.
Καθημερινά γεύματα...εύκολα και γρήγορα.
Πιάτα για το Σαββατοκύριακο...γεμάτα φαντασία.
Γλυκά και ιδέες για πάρτι...εναλλακτικές.
Από μία ενθουσιώδη food blogger
ερωτευμένη με το φαγητό.
Από μία εργαζόμενη μαμά
που φροντίζει τους αγαπημένους της με αυτό που λατρεύει περισσότερο:
να δημιουργεί στην κουζίνα!
Στην (δική της) κουζίνα των γεύσεων
στην οποία "μας ανοίγει την πόρτα" με πολλή αγάπη,
μοιράζεται μαζί μας λίγο από το 'είναι' της,
μας αισθάνεται φίλους και μας καθίζει στο δικό της οικογενειακό τραπέζι
και συνάμα μας κάνει συνδημιουργούς
μας προτρέπει με τον τρόπο της να πειραματιστούμε μαζί της,
μας προκαλεί να δοκιμάσουμε εναλλακτικές γεύσεις...από τα χεράκια μας.
Εξεζητημένα πιάτα από μη εξεζητημένα υλικά. 
Αλλά και κλασικά πιάτα φτιαγμένα με ιδιαίτερο τρόπο.
Αυτές είναι οι πρώτες μου εντυπώσεις ξεφυλλίζοντας το βιβλίο που έλαβα
που με τιμά πολύ και με γεμίζει συγκίνηση η πρότασή της να βρίσκομαι στο πάνελ της παρουσίασης του πρώτου της συγγραφικού εγχειρήματος, που είμαι σίγουρη ότι θα έχει απόλυτη επιτυχία!
Η παρουσίαση θα γίνει σε μία εβδομάδα (την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου, στις 7 το βραδάκι) στα Public Συντάγματος.    


Ερμιόνη μου, σε ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη! Σε ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο! 

Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί :)

30/9/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Η επιλογή

Ευτυχώς αρχίζει σιγά-σιγά το σπίτι να μπαίνει σε μία σειρά και μαζί με αυτό και εμείς. Φέτος αισθάνομαι ότι αυτή η προσαρμογή μας μετά τις διακοπές κράτησε πολύ περισσότερο από όσο είχα αρχικά υπολογίσει. Βέβαια οι δουλειές δε σταματούν ποτέ, απλά υπάρχει κάποια στιγμή που αισθάνεσαι ότι έχει φύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου καθώς ολοκληρώνεις σιγά-σιγά τα "πρέπει" και αρχίζεις επιτέλους τα "θέλω" σου. Και αυτές τις δουλειές που συνοδεύουν τα "θέλω", απλά τις κάνεις με όρεξη. Γιατί τις βλέπεις ως δημιουργία και όχι ως αγγαρεία. 
Μέχρι λοιπόν να έχω ξεκάθαρο μυαλό να γράψω (ανάρτηση), θα δίνω το παρόν με χαριτωμένους καλοκαιρινούς δεκα-λόγους της Δάειρας.
Από αριστερά προς τα δεξιά: αυτοπροσωπογραφία, ο μπαμπάς στο καράβι, η Σταχτοπούτα, ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο
[Οι παρακάτω διάλογοι έγιναν όταν η Δάειρα ήταν 35 με 35,5 μηνών - λίγο πριν τα 3α της γενέθλια. To 'λάμτα' δεν είχε γίνει ακόμη 'ρο']


#1
Ήμασταν στη θάλασσα. Φορούσαμε και οι δύο μπικίνι.
Δάειρα: Μαμά, θέλω μαγιό σαν το δικό σου.
Μαμά: Τι εννοείς σαν το δικό μου; Εννοείς το ίδιο χρώμα;
Δάειρα: Εννοώ το ίδιο μαγιό.
Μαμά: Αυτό δεν βγαίνει για κοριτσάκια. Είναι για μαμάδες. Όμως το δικό μου είναι πράσινο. Το δικό σου είναι μπλε. Δηλαδή μου λες ότι θέλεις να σου πάρω ένα πράσινο;
Δάειρα: Ναι. Εγώ θα πάρω πλάσινο και εσύ μπλε.

Το μυαλό της όλο στα έξοδα. Τς τς τς... 

28/9/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Παϊδάκια καϊδάκια


Από τις πιο αγαπημένες μου στήλες στο blog είναι οι δεκά-λογοι και αυτό γιατί μου δίνεται η αφορμή να καταγράφω και να μοιράζομαι μαζί σας χαριτωμένες στιχομυθίες που έχω με τη Δάειρα. Στιχομυθίες που με κάνουν να χαμογελάω φαρδιά όταν τις διαβάζω. Ορισμένες δε, μου δίνουν μαθήματα ζωής, από αυτά που μόνο ένα παιδί μπορεί να σου δώσει με την απλότητα που χαρακτηρίζει τη σκέψη του αλλά και την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που το διακατέχει. Φέτος το καλοκαίρι έχω καταγράψει πάρα πολλά, αλλά μου έχουν διαφύγει και αρκετά που ειπώθηκαν σε φάσεις που δεν κρατούσα μαζί στυλό ή κινητό (π.χ. κολυμπούσαμε ή οδηγούσαμε), οπότε τα περισσότερα από αυτά τα ξέχασα μετά. Ωστόσο, έχω μπόλικο υλικό να μοιραστώ μαζί σας.
Αυτό το καλοκαίρι δε, την έκανε άλλο παιδί. Εκεί που πριν ζωγράφιζε γραμμές, καμπύλες και ακανόνιστα σχήματα, πλέον άρχισε να δίνει μορφή στα πρόσωπα, τα ζώα και τα πράγματα. Ντύνεται μόνη της, ρωτάει πολλά, χειρίζεται το mouse με μεγάλη άνεση για να επιλέγει τα επεισόδια που της αρέσουν από την αγαπημένη της Πέππα, το 'λάμτα' έγινε πλέον 'ρο' και η συχνότητα με την οποία "δεκα-λογεί" αυξήθηκε σημαντικά. Δεν προλαβαίνω να καταγράφω σας λέω. Από εδώ και πέρα, μιας και με γεμίζει με έργα παιδικής "τέχνης", θα συνοδεύω τους δεκα-λόγους με ζωγραφιές της. Ιδού ένας ελέφαντας. Μη μου πείτε ότι δε βλέπετε την προβοσκίδα και τα μεγάλα αυτιά;!

Ελέφαντας
[Ειπώθηκαν όταν ήταν 35 μηνών. Λίγο πριν τα 3α της γενέθλια. Το 'λάμτα' δεν είχε γίνει 'ρο' ακόμη]
#1
Όταν βλέπουμε μυρμήγκια στο δρόμο, περνάμε από δίπλα τους για να μην τα πατήσουμε. Αυτό το έχει μάθει η Δάειρα και είναι πολύ προσεχτική. Μία μέρα, σε έναν κλασικό περίπατο που κάναμε στην εξοχή, βλέπουμε έναν ολόκληρο μυρμηγκοπληθυσμό (είχαν κάνει γραμμές), οπότε στάθηκε να τα παρατηρήσει. Λίγο πιο δίπλα, παρατηρεί ένα ψόφιο μυρμηγκάκι και μου το δείχνει.
Δάειρα: Μαμά, εσύ το σκότωσες το μυλμήγκι;
Μαμά: Όχι Δάειρα. Δεν το σκότωσα εγώ. Δε σκοτώνω μυρμηγκάκια. Δεν το είπαμε αυτό; Μόνο τις σφήκες που μας τσιμπάνε.
Δάειρα: Τότε θα το σκότωσε κάποιος κυνηγός με το όπλο του.
Μα τι σημάδι τελοσπάντων...

22/9/14

Emotions/thoughts: Μου λείψατε


Λείπω τόσον καιρό, αλλά δεν ξέρω από που να αρχίσω, πώς να αρχίσω, τι να πρωτογράψω. Θα ξεκινήσω από το πιο βασικό. Μου λείψατε πολύ. ΠΟΛΥ όμως! Αυτό είναι το πιο έντονο συναίσθημα που νιώθω τις τελευταίες μέρες όταν σκέφτομαι το blog. Όταν σκέφτομαι την όμορφη παρέα που έχω δημιουργήσει εδώ και 2,5+ χρόνια μαζί σας. Με τα φιλαράκια μου. Τα ιντερνετικά μου φιλαράκια όπως σας νιώθω :) Μου λείψατε!

Μου έλειψε να σας γράφω, να διαβάζω σχόλιά σας, να μαθαίνω νέα σας, να επισκέπτομαι τα δικά σας σπιτάκια όσοι είστε μπλογκογειτονάκια μου :) Μου έλειψε να καταθέτω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. Να μοιράζομαι μαζί σας όμορφες στιγμές που ζω. Να μοιράζομαι μαζί σας τις δυσκολίες και να ζητώ τη γνώμη σας στους προβληματισμούς μου. Και να την παίρνω. Και να με βοηθάτε. Ουσιαστικά. Σκεφτόμουν πόσο πολύ με βοηθήσατε τότε, που πραγματικά συγκινούμαι με την ανταπόκριση και το ενδιαφέρον σας. Σας ένιωθα δίπλα μου όταν μοιράστηκα κάποιες από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου. Μου λείψατε! Σας το είπα; Αισθάνομαι μέλος, κομμάτι αυτής της μικρής κοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει εδώ μέσα και μου αρέσει πολύ όλο αυτό. Για πρώτη φορά τώρα, από όταν δημιούργησα το My Lovable Baby, είχα να γράψω για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Κοιτούσα τις προάλλες το αρχείο μου και (αν εξαιρέσω τις δύο αναρτήσεις που αφορούσαν στο 2ο καλοκαιρινό giveaway) έχω να γράψω από τότε για το δώρο προς τη δασκάλα μας για το οποίο δώρο έγραψα όταν ήδη είχαμε μαζέψει τα κουβαδάκια μας και είχαμε σαλπάρει για τα καλά σε απάνεμα λιμανάκια. Εξαφανίστηκα από το σπίτι μας, εξαφανίστηκα και από το blog. Όμως το είχα τόσο πολύ ανάγκη να δραπετεύσω για λίγο από την καθημερινότητα. Γιατί κακά τα ψέματα, και το blogging είναι πλέον μέρος της καθημερινότητάς μου. Και ας είναι από τα πιο ευχάριστα πράγματα που κάνω. Και ας είναι ψυχοθεραπευτικό ώρες-ώρες. Απλά είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που θέλεις, έχεις ανάγκη να κάνεις logout από τα πάντα. Να καθαρίσεις το μυαλό σου. Να απομονωθείς. Να χαλαρώσεις. Να σκεφτείς. Να ξεκουραστείς βρε αδερφέ. Σώματι και πνεύματι. Να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνεις κάθε μέρα. Και ειδικά όταν έχει αλλάξει η ζωή σου με τον ερχομό ενός δεύτερου μωρού. Και κάποια στιγμή, θα ξανακάνεις login. Και θα αρχίσεις πάλι. Ένα τσικ διαφορετική αυτή τη φορά. Διαφορετική στον τρόπο που σκέφτεσαι κάποια πράγματα. Ένα τσικ σοφότερη. Και πιο ξεκούραστη.  


Αυτές τις διακοπές τις ευχαριστήθηκα. Τόσο πολύ, που στο τέλος τις βαρέθηκα.