7.3.19 1 σχόλιο

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Πόσα χρόνια ζουν οι γάτες


[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 6,5 - 7 χρονών και 4 - 4,5 χρονών αντίστοιχα]

#1
Πρωινές απορίες...

Δάειρα: Μαμά, γιατί γράφουν τα παιδιά του Λυκείου Πανελλήνιες;
Εγώ: Για να μπουν στο Πανεπιστήμιο. Αυτό είναι το σύστημα εισαγωγής στα ελληνικά Πανεπιστήμια.
Δάειρα: Και πόσα χρόνια σπουδάζεις όταν μπαίνεις;
Εγώ: Ανάλογα με τη σχολή. Οι περισσότερες είναι 4 χρόνια. Υπάρχουν και κάποιες που είναι περισσότερα από 4. Π.χ. για να γίνεις Μηχανικός, όπως ο μπαμπάς και εγώ, θέλεις 5 χρόνια. Για Φαρμακοποιός και Γεωπόνος θέλεις επίσης 5 χρόνια. Για γιατρός θέλεις 6 χρόνια φοίτηση συν τουλάχιστον 4 χρόνια για ειδικότητα, δηλαδή στην καλύτερη 10 χρόνια.
Δάειρα: Ναι, το ξέρω. Για γιατρός και για αστροναύτης που με ενδιαφέρει, θέλεις 10 χρόνια σπουδές.

Τι έγινε λέει;;;!!! :O


#2
Μία μέρα, στο άσχετο...

Εγώ: Αχ βρε Δαειράκι. Μεγαλώνετε πολύ γρήγορα. Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...
Δάειρα: Δεν πειράζει που περνάει γρήγορα ο καιρός. Σημαίνει ότι περνάμε πάρα πολύ όμορφα και ευτυχισμένα. Εάν περνούσαμε βαρετά και δυστυχισμένα, θα περνούσε πολύ αργά.

#true


#3
Ώρες - ώρες δε με ακούει και συνεχίζει να κάνει τα δικά της...

Εγώ: Ρε Δαειράκι, γιατί δεν ακούς;
Δάειρα: Μαμά; Δεν είμαι μωρό για να μου λες τι να κάνω! Ξέρω!
Εγώ: (Νευριασμένη που με "γράφει"...). Θα με ακούσεις επιτέλους;
Δάειρα: Να το ευχηθείς όταν θα σβήνεις τα κεράκια του χρόνου στα γενέθλιά σου και ίσως πραγματοποιηθεί η επιθυμία σου.

Γουάτ δε φακ;


#4
Στο αυτοκίνητο, προκειμένου να περάσει ευχάριστα η ώρα, αρκετές φορές παίζουμε αινίγματα που αυτοσχεδιάζουμε εκείνη τη στιγμή. Η σειρά μου να απευθύνω αίνιγμα στη Μελίβοια. Σκέφτομαι κάτι πανευκολάκι...

Εγώ: Τι είναι αυτό που λάμπει τη μέρα, αλλά δε λάμπει τη νύχτα;
Μελίβοια: To φως που ξεχάσαμε ανοικτό όλη μέρα και στο σβήνουμε όταν κοιμηθούμε;;;

(...έχει ένα point εδώ που τα λέμε, καθότι ο μπαμπάς ουκ ολίγες φορές ξεχνάει το φως το πρωί που φεύγει και το βρίσκουμε αναμμένο αργά το απόγευμα που μαζευόμαστε σπίτι...)

Εγώ: Όχι. Αν και θα μπορούσε, όχι, δεν είναι αυτό.
Μελίβοια: Δε ξέρω. Να το πάρει το ποτάμι.
Εγώ: Ο ήλιος βρε Μελίβοια!

Πετάγεται η Δάειρα...

Δάειρα: Ρε μαμά, ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;;!!! Ο ήλιος λάμπει KAI τη μέρα KAI τη νύχτα. Δε σβήνει ποτέ. Απλά εμείς δεν τον βλέπουμε τη νύχτα.

Με εξολόθρευσε.


#5
Τα Χριστούγεννα τρώγοντας μελομακάρονα, μαζί με την απόλαυση στον ουρανίσκο, ήρθαν και οι εύλογες απορίες...

Δάειρα: (Mπουκωμένη). Γιατί τα μελομακάρονα τα λένε μελομακάρονα;
Εγώ: Και πώς να τα πούνε;
Δάειρα: Ξέρω εγώ; Μελοκεφτεδάκια μήπως;
Μελίβοια: Τι μελοκεφτεδάκια παιδί μου; Δεν είναι μπαλάκια. Μελομπιφτεκάκια καλύτερα.

Μελοσουτζουκάκια μην σου πω, με τόσο σιρόπιασμα που είχαν τα συγκεκριμένα...


#6
Η Δάειρα μια μέρα με πιάνει "στα πράσα" να κάνω απολέπιση...

Δάειρα: Μαμά, τι κάνεις εκεί;
Εγώ: Απολέπιση.
Δάειρα: Πας καλά; Τι απολέπιση μου λες; Πότε έβγαλες λέπια; Ψάρι είσαι;

Χάθηκε ο κόσμος να με πει γοργόνα;


#7
Ενθουσιασμένη με το δώρο που της έφερε ο Άγιος Βασίλης...

Δάειρα: Τα Χριστούγεννα είναι η καλύτερη εποχή του κόσμου! Γιατί ό,τι δε σου επιτρέπουν οι γονείς σου να το πάρεις, σου το φέρνει ο Άγιος Βασίλης.

Μας κακομαθαίνει ο Άγιος!!! Εδώ που τα λέμε, εγώ ποτέ δε θα της έπαιρνα τέτοιο δώρο... :D


#8
Ο μπαμπάς σε μία κρίση αγάπης, απευθυνόμενος στη Μελίβοια...

Μπαμπάς: Έλα εδώ Μελίβοια (και την αρπάζει στην αγκαλιά του). Υπάρχει καλύτερο πράγμα από την αγκαλιά του μπαμπά;
Μελίβοια: Ναι. Τα αγόρια!

Και ο μπαμπάς, παρήγγειλε δίκανο...


#9
Περιμέναμε οικογενειακώς την κολλητή της Δάειρας με τους γονείς και τη μικρή αδερφή της. Η Δάειρα περίμενε πώς και πώς τη φίλη της. Ανυπομονούσε να έρθει. Όταν λοιπόν χτύπησε το θυροτηλέφωνο, άρχισε να ουρλιάζει από τη χαρά της. Η Μελίβοια από την άλλη, δεν μπορούσε να καταλάβει αυτόν τον υπέρμετρο ενθουσιασμό της αδερφής της...

Μελίβοια: Πώς κάνεις έτσι;;;!!! Άνθρωποι είναι. Δεν είναι γλυκά.

Έλα μου ντε!


#10
Απορίες...

Δάειρα: Οι γάτες ζουν 700 χρόνια;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό;
Δάειρα: Αφού ο άνθρωπος φτάνει τα 100 και αυτές είναι εφτάψυχες. Τελείωσες και Πανεπιστήμιο και έναν πολλαπλασιασμό δεν ξέρεις να κάνεις!

Ντροπή μου!

Image via


To  'δεκάλογος' δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια του βασικού συνόλου έγκυρων κανόνων, αλλά με την έννοια: δέκα + λόγια (=δέκα διάλογοι). Άλλοτε μου προκαλούν γέλιο, άλλοτε απλά χαμόγελο, άλλοτε συγκίνηση και άλλοτε έντονο προβληματισμό, οι διάλογοι με τη μεγάλη μου κόρη είναι πάντα χαριτωμένοι. Και μπορεί εδώ και κάτι μήνες να έχει μπει γερά στο "παιχνίδι" και η Μελίβοια, αλλά επειδή όλο αυτό ξεκίνησε 4+ χρόνια πριν από τη Δάειρα, τιμής ένεκεν διατηρεί το όνομά της αν και σε αρκετούς διαλόγους συμμετέχει και η μικρή αδερφή. Για να δείτε όλους τους δεκαλόγους της Δάειρας, πατήστε εδώ.


26.2.19 1 σχόλιο

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Αράχνη


Οι παρακάτω στιχομυθίες μετρούν κάποιους μήνες, ωστόσο τώρα βρήκα λίγο χρόνο να τις "καθαρογράψω" και να τις μοιραστώ στο blog. Σκέφτομαι πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Ξεκίνησα να καταγράφω διαλόγους με την Δάειρα όταν ήταν μόλις 2 χρονών και 5 μηνών. Τότε που άρχισε να λέει τις πρώτες της ατάκες. Μετά σιγά - σιγά μπήκε στο "παιχνίδι" και η μικρή αδερφή. Δε ξέρω εάν είναι θέμα DNA ή συμβίωσης, αλλά η Μελίβοια αποδείχτηκε καρμπόν. Σίγουρα δεν τα σημειώνω όλα τα χαριτωμένα που ειπώνονται, ωστόσο προσπαθώ να καταγράφω όσο πιο συχνά μπορώ κάποιους διαλόγους μας για να μην τους ξεχάσω. 
Έχω δημοσιεύσει μέχρι στιγμής 99 δεκαλόγους, τουτέστιν ~990 χαριτωμένους διαλόγους. Αυτός είναι ο 100ός και επετειακός. Τους χιλιάσαμε δηλαδή :)  

[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 6,5 - 7 χρονών και 4 - 4,5 χρονών αντίστοιχα]

#1
Πέρυσι, τέτοια εποχή. Μόλις φτάσαμε στο χιονοδρομικό του Παρνασσού, κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο ζητάω στη Δάειρα να "σουλουπωθεί" λίγο για να μην κρυώσει, καθώς από το ταξίδι είχε βγει το ισοθερμικό φανελάκι έξω από το παντελόνι του σκι...

Εγώ: Φτιάξε λίγο το φανελάκι σου. Έχει βγει έξω.

Το φτιάχνει στα γρήγορα, όπως να 'ναι...

Εγώ: Φτιάξου λίγο ρε Δάειρα! Ίσιωσε λίγο και τον σκούφο σου! Πώς τον έβαλες έτσι στραβά;
Δάειρα: Καλά, πώς κάνεις έτσι;;;!!! Δε θα πάω και σε καλλιστεία εξοπλισμού σκι.

No comment.


#2
Χτυπάει το τηλέφωνο. Βλέπω ότι είναι η γιαγιά. Πριν το σηκώσω...

Εγώ: Κορίτσια, ελάτε να μιλήσετε στη γιαγιά.
Δάειρα: Έρχομαι μαμά!
Μελίβοια: Δε θέλω να έρθω μαμά.

Η Δάειρα απευθυνόμενη στη Μελίβοια...

Δάειρα: ΝΤΡΟΠΗ σου Μελίβοια!
Μελίβοια: (...με αυστηρό ύφος) Δε λένε ποτέ 'ντροπή' στη Μελίβοια, Δάειρα! ΠΟΤΕ!

Θα μας τρελάνει το μικρό τρολ.


#3
Εν μέσω Πασχαλινών διακοπών...

Εγώ: Ωραίες οι διακοπές, ε;
Δάειρα: Καλές οι διακοπές, αλλά το σχολείο πολύ σούπερ ντούπερ απίθανα καταπληκτικά μοναδικά συναρπαστικό.

Εννοείται ότι ευθύς αμέσως σημείωσα τα κοσμητικά επίθετα με τη σειρά που ειπώθηκαν και παράλληλα άρχισα να αμφιβάλλω εάν είναι παιδί μου :/


#4
Λατρεύω τον απλό τρόπο με τον οποίο τα παιδιά γίνονται γλωσσοπλάστες. Μερικές από τις τελευταίες λεκτικές δημιουργίες της Μελίβοιας...

Με βλέπει να σημειώνω κάτι...
- Μαμά, είσαι σημειωτική που σημειώνεις.

Βλέπει την ταινία με τα στρουμφάκια...
Εγώ: Σου αρέσει η Στρουμφίτα;
Μελίβοια: Πιο πολύ μου αρέσουν οι Στρούμφοι.

Μετρούσε...
- Ένα, δύο... δέκα, έντεκα...δεκαοκτώ, δεκαεννιά... ε, δε θυμάμαι ποιο είναι μετά.
- Για σκέψου και θα το θυμηθείς.
- Εεε, χμ, δεκαείκοσι;
- Είκοσι. Σκέτο. Δεκαεννιά, είκοσι.
- Μπράβο σου μαμά. Είσαι πανθυμηστής.

Παίζοντας στο σπίτι παραπάτησε μπροστά στα μάτια μου, έπεσε μαλακά στο χαλί και άρχισε να κλαίει ότι χτύπησε πολύ το πόδι της.
- Χτύπησααααα.
- Για να δω... Δεν έχεις κάτι. Θα περάσει.
- Να κοίτα εδώ. Χτύπησα!
...και μου δείχνει δύο πολύ μικρά γδαρσίματα, από την τριβή, αλλά όχι άξια πόνου. Ήταν πάρα πολύ μικρά...
- Δεν είναι τίποτα αυτά. Θα περάσουν. Έλα να σου βάλω λίγο αντισηπτικό.
- Πρόσεχε μη με πονέσεις στα μιμιά.

And the winner is the: μιμιά. Το μιμί, του μιμιού, το μιμί, Ω! μιμί.


#5
Όταν παραλαμβάνω τη Δάειρα από το σχολείο, οι αρχικές μου ερωτήσεις είναι πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα. Πώς ήταν η μέρα της, εάν έφαγε το φαγητό της, τι φαγητό είχαν. Μία μέρα...

Εγώ: Πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο; Για πες..
Δάειρα: Άσε με μαμά. Σήμερα έχω 3 στενοχώριες.
Εγώ: Τι έγινε μωρό μου; Έγινε κάτι;
Δάειρα: Όχι, τίποτα δεν έγινε.
Εγώ: Μα τώρα μόλις μου είπες ότι είσαι στενοχωρημένη... και μάλιστα τριπλά!
Δάειρα: 1η στενοχώρια, που με ρωτάς κάθε μέρα πώς τα πέρασα. 2η στενοχώρια, που με ρωτάς κάθε μέρα εάν έφαγα. 3η στενοχώρια, που με ρωτάς κάθε μέρα τι φαγητό είχαμε. Ε, βαρέθηκα να με ρωτάς συνέχεια τα ίδια. Και πάλι θα με ρωτήσεις, είμαι σίγουρη...

Γου-ααααάτ;;;


#6
Εν μέσω καλοκαιρινών διακοπών...

Μελίβοια: Μαμά, πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα;
Εγώ: Από τώρα Χριστούγεννα;;;!!! Α, έχουμε πολύ καιρό ακόμη. Πάρα πολύ καιρό! Βιάζεσαι για δώρα;
Μελίβοια: Όχι. Βιάζομαι για γλυκά. Μου αρέσουν τα γλυκά.

Αυτό το παιδί έχει βγει έτσι από το σάκχαρο κύησης που απέκτησα. Δεν εξηγείται διαφορετικά...


#7
Είναι ένα κοριτσάκι στην τάξη της Δάειρας που είναι πολύ άτακτο και δε συμμορφώνεται με τις υποδείξεις των δασκάλων. Κάθε μέρα όλο και κάτι είχε να μου διηγηθεί από τα "κατορθώματά" της 'τάδε'. Μία περίοδο διαπίστωσα ότι είχε 3-4 μέρες να μου την αναφέρει, οπότε και τη ρώτησα...

Εγώ: Πώς ήταν σήμερα η 'τάδε';
Δάειρα: Ήσυχη. Τόσο ήσυχη που με προβλημάτισε.
Εγώ: Γιατί σε προβλημάτισε; Απλά μπορεί να συμμορφώθηκε.
Δάειρα: Μπα. Αποκλείεται. Είμαι σίγουρη ότι καταστρώνει το επόμενο σχέδιό της και το επεξεργάζεται πώς να το κάνει ώστε να μην την ανακαλύψουν. Όταν είναι έτοιμη, θα αρχίσει πάλι.

Όταν διαβάζεις πολύ Πένι Πέπερ και Σέργουφ Χολμς, αρχίζεις να σκέφτεσαι σαν ντετέκτιβ...


#8
Την προεόρτια περίοδο...

Μελίβοια: Μαμά, ο Άγιος Βασίλης θα έρθει σε εμάς;
Εγώ: Φυσικά και θα έρθει. Γιατί να μην έρθει;
Μελίβοια: Ο φίλος μου ο Β. μου είπε ότι οι γονείς μάς βάζετε τα δώρα κάτω από το δέντρο το βράδυ που κοιμόμαστε.

(Αυτοί οι φίλοι τους θα με καταστρέψουν. Και της Δάειρας τα ίδια της έλεγε η δική της φίλη).

Εγώ: Δεν ισχύει αυτό!

Η από μηχανής θεά Δάειρα πετάγεται την κατάλληλη στιγμή...

Δάειρα: Ναι ρε Μελίβοια, σκέψου. Αποκλείεται να το κάνουν οι γονείς γιατί είναι πολύ κουρασμένοι για να ξενυχτάνε.

Έχουμε επιχειρήματα, όχι αστεία.


#9
Στο σπίτι γίνεται χαμός με παιχνίδια, βιβλία και πεταμένα ρούχα. Κάποιες φορές έχω υπομονή, άλλες φορές, όπως αυτή εδώ, η υπομονή μου εξαντλείται. Τόσο που η έγκλιση δεν είναι καν προστακτική, αλλά οριστική. Σαν να γίνεται ήδη...

Εγώ: Μαζεύετε τα πράγματά σας. Τώρα.
Δάειρα: Μα, μαμάαααα...
Εγώ: ΤΩΡΑ!
Δάειρα: Σε λίγο.
Εγώ: (...με έντονο ύφος) Τώρα. Σούμπιτο.
Δάειρα: Στο σούμπιτο είμαι πάρα πολύ καλή. ΕΑΝ το θέλω. Και τώρα το θέλω για να μη σε νευριάσω άλλο.

Αν μη τι άλλο, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.


#10
Στο σπίτι, η Μελίβοια στη θέα μία αραχνούλας...

Μελίβοια: Μαμάαααα!!! Έλα γρήγορα!!!
Εγώ: Τι έγινε;
Μελίβοια: Έλα γρήγορα! Μια αράχνη.
Εγώ: Τι αράχνη;
Μελίβοια: Σπάιντερ, όπως λέμε και στα αγγλικά.

The itsy-bitsy spider climbed up the water spout  ♪ ♫
Down came the rain and washed the spider out ♪ ♫

Image via


To  'δεκάλογος' δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια του βασικού συνόλου έγκυρων κανόνων, αλλά με την έννοια: δέκα + λόγια (=δέκα διάλογοι). Άλλοτε μου προκαλούν γέλιο, άλλοτε απλά χαμόγελο, άλλοτε συγκίνηση και άλλοτε έντονο προβληματισμό, οι διάλογοι με τη μεγάλη μου κόρη είναι πάντα χαριτωμένοι. Και μπορεί εδώ και κάτι μήνες να έχει μπει γερά στο "παιχνίδι" και η Μελίβοια, αλλά επειδή όλο αυτό ξεκίνησε 4+ χρόνια πριν από τη Δάειρα, τιμής ένεκεν διατηρεί το όνομά της αν και σε αρκετούς διαλόγους συμμετέχει και η μικρή αδερφή. Για να δείτε όλους τους δεκαλόγους της Δάειρας, πατήστε εδώ.


15.2.19 2 σχόλια

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Του Αγίου ανήμερα...

 
Αν και έχω αρκετούς καταγεγραμμένους χαριτωμένους διαλόγους με τις κόρες μου που δεν έχω δημοσιεύσει ακόμη (καθ' ότι το blog το έχω λιγάκι παραμελήσει, ωστόσο όχι εγκαταλείψει), τον χθεσινό διάλογο πολύ τον διασκέδασα και μιας και τον κατέγραψα ευθύς αμέσως μόλις φτάσαμε σπίτι για να μην τον ξεχάσω, τον μοιράζομαι όσο το θέμα είναι επίκαιρο. Γιόρταζε ο Άγιος του έρωτα και της αγάπης αφού... Για χάρη του λοιπόν, ο δεκά-λογος γίνεται μονόλογος...

25.11.18 12 σχόλια

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Μαμά, εσύ πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη;


Το ξέρω ότι έχω εξαφανιστεί από εδώ μέσα και η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει πολύ το blog. Μία άλλη μεγάλη αλήθεια όμως είναι ότι εδώ και αρκετό καιρό έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες μου και η συχνή παρουσία μου εδώ είναι προς το παρόν, μη εφικτή. Προς το μέλλον, θα δείξει...
Μιας και έχω 5,5 μήνες να γράψω ανάρτηση και μιας και μπήκα στη διαδικασία να καταγράψω (για να μην τη ξεχάσω) την προχθεσινή στιχομυθία με την Δάειρα με θέμα την ύπαρξη ή όχι του Άγιου Βασίλη, είπα να τη μοιραστώ εδώ και τώρα, ενόψει της εορταστικής περιόδου που ήδη έχει ξεκινήσει. Θα μπορούσε να αποτελεί έναν διάλογο σε έναν ακόμα δεκά-λογο. Όμως σκέφτηκα να τον απομονώσω μέσα σε ένα ξεχωριστό post. Έτσι ο δεκά-λογος σήμερα γίνεται μονό-λογος. 

Το ερώτημα είναι φιλοσοφικό: Υπάρχει ή όχι ο Άγιος Βασίλης; Ή για να το θέσω ακριβέστερα... Πιστεύω ή όχι στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη;

6.6.18 6 σχόλια

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Ο βραδύποδας


[Η ηλικία της Δάειρας και της Μελίβοιας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν 6 - 6,5 χρονών και 3,5 - 4 χρονών αντίστοιχα]


#1
Φοράω ένα λεοπάρ μπλε μακό t-shirt (το φορούσα και στο πρόσφατο ταξίδι στην Κέρκυρα - δες εδώ ποιο). Με βλέπει η Μελίβοια...

Μελίβοια:  Μαμά, πώς είσαι έτσι ντυμένη σαν τζάγκουαρ;;; Την έχεις ξαναβάλει αυτή τη στολή.

Γου-ατ;;;!!! Στολή το Τζούσυ Κουτούρ μου;;;!!! 



#2
Ήμασταν οι τρεις στο αυτοκίνητο και η Μελίβοια κάποια στιγμή νευρίασε που της αρνήθηκα κάτι που μου ζήτησε και πέταξε επίτηδες κάτω το παγουράκι της. Ενώ την είδα από τον καθρέφτη να κάνει την κίνηση, της έδωσα ευκαιρία να αποκαλυφθεί μόνη της...

Εγώ: Ποιος το έκανε αυτό;
Μελίβοια: Όχι εγώ μαμά!!!
Δάειρα: (με ειρωνικό ύφος γιατί η αδερφή της είπε ψέματα...) Ναι, ναι, όχι η Μελίβοια! Ο Φούφουτος που είναι συνήθως μαζί μας το έκανε.
Μελίβοια: Ναι μαμά και η Δάειρα τον είδε!!!

No comment.


#3
Έχουμε πάει βόλτα στο Άλσος Συγγρού και τις παροτρύνω να κοιτάξουν τριγύρω τις ομορφιές της φύσης...

Εγώ: Κορίτσια, κοιτάξτε τα δέντρα, τους θάμνους, τα λουλουδάκια...
Δάειρα: Και τι το ενδιαφέρον έχει αυτό για να μας το πεις;;; Κανονικά δέντρα σαν όλα τα άλλα είναι.

No comment.


#4
Είμαστε στο αυτοκίνητο και αυτοσχεδιάζουμε γρίφους προκειμένου να εξασκηθούμε λίγο στις περιγραφές. Στην περιγραφή του γρίφου έχουμε συμφωνήσει να λέμε τι είναι, πώς είναι και σε τι χρησιμοποιείται. Τα κορίτσια περιγράφουν και εγώ προσπαθώ να μαντέψω. Ξεκινάω ένα παράδειγμα για να τους δώσω να καταλάβουν πώς θα περιγράφουν...

Εγώ: Τι είναι αυτό που έχει μία επιφάνεια και τέσσερα πόδια και είναι έπιπλο και το χρησιμοποιούμε για να τρώμε;
Μελίβοια: Το τραπέζι.
Εγώ: Σωστά. Τώρα η σειρά σου Μελίβοια να σκεφτείς γρίφο.
Μελίβοια: Τι είναι αυτό που πετάει και γλιστράει στο χιόνι;
Εγώ: Δεν μπορώ να σκεφτώ.
Μελίβοια: Το ελικόπτερο.
Εγώ: Μα δε γλιστράει το ελικόπτερο.
Μελίβοια: Τι λες! Από κάτω του έχει πέδιλα του σκι.

Εδώ μπαίνει emoticon 'Ντόιγκ'.


#5
Στην παραπάνω φάση... αφού έχουν παίξει αρκετή ώρα μεταξύ τους με "γρίφους", άρχισα να τους λέω εγώ γρίφους προκειμένου να τους μαντέψουν. Κάποια στιγμή μετά από αρκετούς, κουράστηκα. Η Δάειρα όμως επέμενε να συνεχίζουμε να παίζουμε...

Εγώ: Δάειρα, δεν μπορώ άλλο. Κουράστηκα.
Δάειρα: Έεεεελα! Μπορείςςςςς!
Εγώ: Αλήθεια σου λέω. Δεν μπορώ να σκεφτώ.
Δάειρα: Μπορείς να σκεφτείς. Μου λες ψέματα.
Εγώ: Δεν μπορώ να σκεφτώ!
Δάειρα: Μπορείς να σκεφτείς. Ότι δεν μπορείς να σκεφτείς!

Εν σκέπτομαι. Ότι ουδέν σκέπτομαι! (ala Socrates: Εν οίδα. Ότι ουδέν οίδα!)


#6
Ήμασταν πάλι στο αυτοκίνητο (οι ωραιότερες συζητήσεις γίνονται καθ' οδόν) και η Μελίβοια μου ζητάει σοκοφρέτα...

Μελίβοια: Μαμά, τώρα που θα πάμε σπίτι θα μου δώσεις μία σοκοφρέτα;
Εγώ: Όταν φας το ρυζάκι σου, εάν εξακολουθείς να επιθυμείς σοκοφρέτα, θα σου δώσω. Αλλά μετά από το ρυζάκι. Θα είναι το επιδόρπιό σου.
Μελίβοια: Πρώτα θα φάω τη σοκοφρέτα και μετά το ρυζάκι.
Εγώ: Όχι Μελίβοια. Πρώτα το ρυζάκι και μετά τη σοκοφρέτα. Γιατί εάν φας τη σοκοφρέτα, θα σου κοπεί η όρεξη και δε θα φας το ρυζάκι.
Μελίβοια: Μαμά σου το υπόσχομαι. Πεινάω τόσο πολύ που θα τα φάω και τα δύο.

(... τότε πετάγεται η από μηχανής θεά Δάειρα να σώσει την κατάσταση...)

Δάειρα: Μαμά, σε προειδοποιώ μην την πατήσεις και εσύ σαν τη μάνα σου που το καλοκαίρι την είχε πείσει (σημ. η Μελίβοια) τη γιαγιά να της δώσει σοκοφρέτα και μετά θα φάει το ρύζι της και τελικά δεν έφαγε ούτε κόκκο...

Γιαγιά;;;!!! Αυτά δε μου τα είπες...


#7
Είμαστε την περίοδο μεταξύ Τσικνοπέμπτης και Κυριακής της Αποκριάς. Εκείνο το 10ήμερο δηλαδή και ετοιμάζεται για το σχολείο...

Εγώ: Δάειρα, δεν ταιριάζουν αυτά που φοράς.
Δάειρα: Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς καρναβάλια έχουμε.

No comment.


#8
Πασχαλινές διακοπές στο πατρικό μου. Έχει ανέβει σε ένα δέντρο και θέλει να ανέβει πιο ψηλά. Με πιάνει το σύνδρομο της Ελληνίδας μάνας, που by the way... δε με λες, αφού αν και Ελληνίδα αν και μάνα, απέχω πολύ από το συγκεκριμένο "πρότυπο"...

Εγώ: Δάειρα, αυτό που πας να κάνεις είναι επικίνδυνο.
Δάειρα: Θέλω να ανέβω πιο ψηλά.
Εγώ: Είναι αδύνατον να ανέβεις πιο ψηλά.
Δάειρα: Στο επικίνδυνο συμφωνώ. Στο αδύνατον δε συμφωνώ. Τίποτα δεν είναι αδύνατον. Εντάξει όχι και τίποτα. Εκτός από το να σουβλίσεις αρνί χωρίς φωτιά. Αυτό όντως είναι αδύνατον.

No comment.


#9
Έχουμε μπακαλιαράκια. Τα βλέπει...

Δάειρα: Μπλιαχ. Μα δε μου αρέσουν τα μπακαλιαράκια. Μόνο της γιαγιάς τα μπακαλαράκια τρώω.
Εγώ: Ουτέ της γιαγιάς τρως. Το καλοκαίρι δεν τα έφαγες.
Δάειρα: Με μάτιαξε μία γριά και με πονούσε η κοιλιά μου για αυτό δεν είχα φάει τότε.

No comment.


#10
Η Δάειρα με έχει νευριάσει που δεν ακούει, οπότε της κάνω παρατήρηση. Ορθά και κοφτά.

Εγώ: ΔΑ. ΕΙ. ΡΑ.  ΜΙ. ΛΗ. ΣΑ. Δεν. Θα. Το. Ξα. Να. Πω!
Δάειρα: (με εμφανή απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της...) Μαμά;;;;;;; Γιατί μιλάς σαν βραδύποδας;

Ooooommmmm...

Image via


To  'δεκάλογος' δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια του βασικού συνόλου έγκυρων κανόνων, αλλά με την έννοια: δέκα + λόγια (=δέκα διάλογοι). Άλλοτε μου προκαλούν γέλιο, άλλοτε απλά χαμόγελο, άλλοτε συγκίνηση και άλλοτε έντονο προβληματισμό, οι διάλογοι με τη μεγάλη μου κόρη είναι πάντα χαριτωμένοι. Και μπορεί εδώ και κάτι μήνες να έχει μπει γερά στο "παιχνίδι" και η Μελίβοια, αλλά επειδή όλο αυτό ξεκίνησε 4+ χρόνια πριν από τη Δάειρα, τιμής ένεκεν διατηρεί το όνομά της αν και σε αρκετούς διαλόγους συμμετέχει και η μικρή αδερφή. Για να δείτε όλους τους δεκαλόγους της Δάειρας, πατήστε εδώ.


29.5.18 6 σχόλια

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Μα.Μού.Νια. Ον δε γουόλ!


Μα.Μού.Νια πάνω σε τοίχους. Απαράδεκτα πράγματα!!!