30/9/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Η επιλογή

Ευτυχώς αρχίζει σιγά-σιγά το σπίτι να μπαίνει σε μία σειρά και μαζί με αυτό και εμείς. Φέτος αισθάνομαι ότι αυτή η προσαρμογή μας μετά τις διακοπές κράτησε πολύ περισσότερο από όσο είχα αρχικά υπολογίσει. Βέβαια οι δουλειές δε σταματούν ποτέ, απλά υπάρχει κάποια στιγμή που αισθάνεσαι ότι έχει φύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου καθώς ολοκληρώνεις σιγά-σιγά τα "πρέπει" και αρχίζεις επιτέλους τα "θέλω" σου. Και αυτές τις δουλειές που συνοδεύουν τα "θέλω", απλά τις κάνεις με όρεξη. Γιατί τις βλέπεις ως δημιουργία και όχι ως αγγαρεία. 
Μέχρι λοιπόν να έχω ξεκάθαρο μυαλό να γράψω (ανάρτηση), θα δίνω το παρόν με χαριτωμένους καλοκαιρινούς δεκα-λόγους της Δάειρας.
Από αριστερά προς τα δεξιά: αυτοπροσωπογραφία, ο μπαμπάς στο καράβι, η Σταχτοπούτα, ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο
[Οι παρακάτω διάλογοι έγιναν όταν η Δάειρα ήταν 35 με 35,5 μηνών - λίγο πριν τα 3α της γενέθλια. To 'λάμτα' δεν είχε γίνει ακόμη 'ρο']


#1
Ήμασταν στη θάλασσα. Φορούσαμε και οι δύο μπικίνι.
Δάειρα: Μαμά, θέλω μαγιό σαν το δικό σου.
Μαμά: Τι εννοείς σαν το δικό μου; Εννοείς το ίδιο χρώμα;
Δάειρα: Εννοώ το ίδιο μαγιό.
Μαμά: Αυτό δεν βγαίνει για κοριτσάκια. Είναι για μαμάδες. Όμως το δικό μου είναι πράσινο. Το δικό σου είναι μπλε. Δηλαδή μου λες ότι θέλεις να σου πάρω ένα πράσινο;
Δάειρα: Ναι. Εγώ θα πάρω πλάσινο και εσύ μπλε.

Το μυαλό της όλο στα έξοδα. Τς τς τς... 


#2
Μόλις φτάσαμε στη θάλασσα, είχε κύμα...
Δάειρα: Μαμά, είναι φουσκωτό το κύμα. Το φοβάμαι.

Ποσειδώνα παιδί μου, γιατί παίζεις με την τρόμπα και δε μας αφήνεις να κάνουμε ένα μπανάκι με την ησυχία μας; Ε; 


#3
Βγαίνει από το ντουζ και μου λέει…
Δάειρα: Για μύρισε. Μυλίζω ψαλίλα(=ψαρίλα);

Και αναρωτιέμαι η μάνα: όταν λέει 'ψαρίλα' εννοεί 'σαρδελίλα' ή 'γοργονίλα'; Γιατί, αλλιώς απαντάς στη μία περίπτωση και αλλιώς στην άλλη. 


#4
Στο πατρικό μου, η γιαγιά Χριστίνα έχει μία κορνίζα με φωτογραφία του θείου Πίπη που συμμετείχε στην λαμπαδηδρομία του 2004 (είναι ντυμένος λαμπαδηδρόμος και κρατάει στο χέρι του τη δάδα).
Δάειρα: Μαμά, κοίτα! Ο θείος Πίπης είναι Αμπιονίκης (=Ολυμπιονίκης).

Θείε Πίπη, πινόκιο, παρουσιάσου! Της είπες ποτέ ότι είσαι Ολυμπιονίκης; Ε; Σε τσάκωσα! 


#5
Ήμασταν στην παιδική χαρά και είχε αρχίσει να νυχτώνει. Η Δάειρα δεν ήθελε να φύγει με τίποτα.
Μαμά: Πάμε να φύγουμε από τις κούνιες. Θα σε φάνε τα κουνούπια.
Δάειρα: Τι λες βλε μαμά. Δε με χωλάει(=χωράει) το στομάχι τους.
Μαμά: Εννοώ θα σε τσιμπήσουν.
Δάειρα: Δε με νοιάζει.
Μαμά: Πάμε να φύγουμε σε παρακαλώ. Θα τσιμπήσουν τα κουνούπια την μπεμπούλα.
Δάειρα: Θα της βάλουμε κουνουπική κλεμούλα. 

Άντε βγάλε άκρη μετά... 



#6
Μαμά:  Θα πάμε μία εκδρομή αύριο. Οι δυο μας.
Δάειρα: Που θα πάμε;
Μαμά:  Θέλεις να πάμε στη Λευκάδα;
Δάειρα: Αυτή είναι εκεί που είναι τα καλάβια (=καράβια); 


#7
Της βγάζω να φορέσει ένα λαχανί φόρεμα.
Δάειρα: Μαμά, δε θέλω να είμαι πλάσινηηηηηηηηη.


#8
Μιλούσε με μία ξαδερφούλα της στο τηλ (την επόμενη μέρα είχαμε κανονίσει να τους επισκεφτούμε). Εντωμεταξύ είχα ανοικτή ακρόαση.
Ξαδερφούλα: Έλα σπίτι μας.  Θα τα περάσουμε όμορφα. Θα πάμε για μπάνιο...Έχουμε και σκύλο...
Δάειρα: Εμείς έχουμε μόνο γάτες, κοτοπουλάκια, κοκολάκια(=κοκοράκια), κότες, πάπιες, γάλους. ΜΟΝΟ αυτά έχουμε.

ΜΟΝΟ αυτά τα λίγα ζωντανά! Με ένα πόνυ και ένα κούνελο, λεγόμαστε επισήμως και φάρμα.


#9
Ήμασταν στα μαγαζιά και δοκίμαζε καπέλα. Βάζει στραβά το καπέλο και πήγα να της το φτιάξω.
Δάειρα: Μαμά, μη μου χαλάς την πλάξη (=πράξη)!


#10
Τελικά επιλέγει ένα καπέλο που δε μου άρεσε. Της λέω ότι δε μου αρέσει.
Δάειρα: Μαμά, μη μου χαλάς την επιλογή!
Περισσότεροι δεκά-λογοι της Δάειρας ΕΔΩ.

28/9/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Παϊδάκια καϊδάκια


Από τις πιο αγαπημένες μου στήλες στο blog είναι οι δεκά-λογοι και αυτό γιατί μου δίνεται η αφορμή να καταγράφω και να μοιράζομαι μαζί σας χαριτωμένες στιχομυθίες που έχω με τη Δάειρα. Στιχομυθίες που με κάνουν να χαμογελάω φαρδιά όταν τις διαβάζω. Ορισμένες δε, μου δίνουν μαθήματα ζωής, από αυτά που μόνο ένα παιδί μπορεί να σου δώσει με την απλότητα που χαρακτηρίζει τη σκέψη του αλλά και την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που το διακατέχει. Φέτος το καλοκαίρι έχω καταγράψει πάρα πολλά, αλλά μου έχουν διαφύγει και αρκετά που ειπώθηκαν σε φάσεις που δεν κρατούσα μαζί στυλό ή κινητό (π.χ. κολυμπούσαμε ή οδηγούσαμε), οπότε τα περισσότερα από αυτά τα ξέχασα μετά. Ωστόσο, έχω μπόλικο υλικό να μοιραστώ μαζί σας.
Αυτό το καλοκαίρι δε, την έκανε άλλο παιδί. Εκεί που πριν ζωγράφιζε γραμμές, καμπύλες και ακανόνιστα σχήματα, πλέον άρχισε να δίνει μορφή στα πρόσωπα, τα ζώα και τα πράγματα. Ντύνεται μόνη της, ρωτάει πολλά, χειρίζεται το mouse με μεγάλη άνεση για να επιλέγει τα επεισόδια που της αρέσουν από την αγαπημένη της Πέππα, το 'λάμτα' έγινε πλέον 'ρο' και η συχνότητα με την οποία "δεκα-λογεί" αυξήθηκε σημαντικά. Δεν προλαβαίνω να καταγράφω σας λέω. Από εδώ και πέρα, μιας και με γεμίζει με έργα παιδικής "τέχνης", θα συνοδεύω τους δεκα-λόγους με ζωγραφιές της. Ιδού ένας ελέφαντας. Μη μου πείτε ότι δε βλέπετε την προβοσκίδα και τα μεγάλα αυτιά;!

Ελέφαντας
[Ειπώθηκαν όταν ήταν 35 μηνών. Λίγο πριν τα 3α της γενέθλια. Το 'λάμτα' δεν είχε γίνει 'ρο' ακόμη]
#1
Όταν βλέπουμε μυρμήγκια στο δρόμο, περνάμε από δίπλα τους για να μην τα πατήσουμε. Αυτό το έχει μάθει η Δάειρα και είναι πολύ προσεχτική. Μία μέρα, σε έναν κλασικό περίπατο που κάναμε στην εξοχή, βλέπουμε έναν ολόκληρο μυρμηγκοπληθυσμό (είχαν κάνει γραμμές), οπότε στάθηκε να τα παρατηρήσει. Λίγο πιο δίπλα, παρατηρεί ένα ψόφιο μυρμηγκάκι και μου το δείχνει.
Δάειρα: Μαμά, εσύ το σκότωσες το μυλμήγκι;
Μαμά: Όχι Δάειρα. Δεν το σκότωσα εγώ. Δε σκοτώνω μυρμηγκάκια. Δεν το είπαμε αυτό; Μόνο τις σφήκες που μας τσιμπάνε.
Δάειρα: Τότε θα το σκότωσε κάποιος κυνηγός με το όπλο του.
Μα τι σημάδι τελοσπάντων...

#2
Έχει εδώ και αρκετό καιρό που της αρέσει να παίζουμε ρόλους. Ένα απόγευμα...
Δάειρα: Έλα να παίξουμε τη μαμά και την κόλη. Εσύ θα είσαι η κόλη μου και εγώ η μαμά σου.
Μαμά: OK.
Δάειρα: Έλα, κλάψε για να σε πάλω αγκαλιά.
Αρχίσαμε μαθήματα υποκριτικής στα γεράματα...

#3
Είχαμε βγει για καφέ οι τρεις μας (η μπεμπούλα είχε καθίσει σπίτι με τη γιαγιά) και εκεί που ήμασταν, η Δάειρα έκανε όλο και κάτι που μας ανάγκαζε συνεχώς είτε εμένα είτε τον πατέρα της να της κάνουμε παρατήρηση. Κάποια στιγμή μπούχτησε (προφανώς)...
Δάειρα: Άει στο καλό από εκεί! Δε με αφήνετε να κάνω την αταξία μου!
Τουλάχιστον έχει το γνώθις εαυτόν. Πάλι καλά...

#4
Ένα Σ/Κ που ήρθε ο μπαμπάς μας να μας επισκεφτεί (δεν είχε πάρει ακόμη άδεια, οπότε ερχόταν να μας δει τα Σ/Κ), την ώρα που αναχωρούσε για Αθήνα, του λέω:
Μαμά: Καλό ταξίδι. Να προσέχεις!
Δάειρα: Τι λες καλέ. Ο μπαμπάς μου πλοσέχει. Γιατί είναι ένας φανταστικός μπαμπάς οδηγός.
Μην της θίξουμε τον πατέρα. Τς τς τς...

#5
Ένα απόγευμα βλέπει τον παππού να μεταφέρει ένα από τα κυνηγόσκυλα που έχει στο αυτοκίνητο, για να το πάει ο θείος της στον κτηνίατρο.
Δάειρα: Παππού τι κάνεις εκεί; 
Παππούς: Πάω το σκυλάκι στο αυτοκίνητο για να το πάρει ο θείος Άγγελος στο γιατρό.
Δάειρα: Είναι άρρωστο;.
Παππούς: Ναι.
Δάειρα: Να του βάλεις βενταντίν (=Betadine) κ οινόπνευμα.

#6
Ένας νέος φίλος της στο χωριό, της χάρισε το παλιό του ποδήλατο. Το ποδήλατο χρειαζόταν φούσκωμα τις ρόδες και κατέβασμα σέλας και τιμονιού. Το στερέωσα σε μία άκρη και πήγα να φωνάξω το θείο της να έρθει να τα φτιάξει. Όταν γυρίζω, τη βρίσκω με ένα κλειδί (εργαλείο) στο χέρι κάτι να "παλεύει" με το ποδήλατο.
Μαμά: Τι κάνεις εκεί;
Δάειρα: Άσε με μαμά. Είμαι μηχανικός να το μηχανικέψω.

#7
Της βάζω να φάει πρωινό και σκορπούσε παντού τα cornflakes, έπινε πορτοκαλάδα με το καλαμάκι κάνοντας μπουρμπουλήθρες, έτρωγε το αυγό με τα χέρια ενώ της είχα δώσει κουταλάκι.
Μαμά: Μπορείς να φας κανονικά; Γίνεται;
Δάειρα: Λε μαμά, άσε με να φάω τα δικά μου υλικά όπως θέλω.


#8
Μεσημέρι στο χωριό, καθόμασταν στην βεράντα. Η μπεμπούλα κοιμόταν στο καρότσι, εγώ έπινα καφέ και η Δάειρα έπαιζε και μιλούσε πολύ δυνατά. Της κάνω παρατήρηση.
Μαμά: Μη φωνάζεις Δάειρα.Είναι μεσημέρι. Ο κόσμος κοιμάται. Θα τους ξυπνήσεις!
Δάειρα: Εσύ φωνάζεις. Εγώ έχω μελωδική φωνή. Δεν ενοχλώ.

#9
Στο καράβι για την Κέρκυρα, όπως ανεβαίναμε τη σκάλα για να πάμε στο σαλόνι, είχε δημιουργηθεί μία μεγάλη ουρά από κόσμο.
Δάειρα: Λε μαμά, στλιμωχτήκαμε εδώ μέσα...

#10
Ψήναμε παϊδάκια στα κάρβουνα. 
Δάειρα: Τι είναι αυτά;
Μπαμπάς: Παϊδάκια.
Δάειρα: Παϊδάκια καϊδάκια.

Η αλήθεια είναι ότι είχαν ψιλοαρπάξει.
Περισσότεροι δεκά-λογοι της Δάειρας ΕΔΩ.