14/4/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Δεν σου το επιτρέπω!

Μία εβδομάδα μετά τις Ψηφιακές Γειτονιές και πριν το Πάσχα, δε θα γράψω ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Σχετικά με τις Ψηφιακές Γειτονιές, υπάρχουν καλύτεροι "ανταποκριτές" -φίλοι bloggers- από εμένα για να μεταδώσουν το κλίμα του διημέρου, αφού εγώ φέτος κατάφερα (και πάλι καλά...) να πάρω μόνο μία μικρή γεύση. Μία μικρή γεύση που όμως ήταν αρκετή για να ενθουσιαστώ για άλλη μία φορά και να απευθύνω τα συγχαρητήρια στην οργανωτική ομάδα που για δεύτερη συνεχή χρονιά κατάφερε να διοργανώσει μία άρτια -καθ' όλα της- εκδήλωση. Του χρόνου περισσότερο λοιπόν...

Τις τελευταίες μέρες δεν έχω καθόλου έμπνευση αλλά ούτε και χρόνο να γράψω. Αλλά που να την βρω την έμπνευση όταν μου λείπει ύπνος; Ο ύπνος μου είναι συνήθως 4 ώρες την ημέρα (αν είμαι τυχερή θα φτάσει μέχρι 5) και αυτές σε μικρές δόσεις. Και από την άλλη που να τον βρω το χρόνο όταν όλη μέρα "βοηθάω" την μπεμπούλα στο μαμ, κακά και νάνι της; Οπότε τι μου μένει να γράψω που δε χρειάζεται ούτε έμπνευση ούτε χρόνο; Μα φυσικά, ένας δεκά-λογος της Δάειρας :)
Κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πόσα πολλά μαθαίνω από την αθωότητα, τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια της κόρης μου. Και πόσο πιο απλή θα ήταν η δική μου η ζωή αν υιοθετούσα έστω για λίγο την απλότητα με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα και τον αθώο τρόπο σκέψης της...



[Ειπώθηκαν μεταξύ 29,5 μηνών και 30,5 μηνών]

#1
Ήμασταν καθ' οδόν και βλέπει από το παράθυρο του αυτοκινήτου μία εκκλησία...
Δάειρα: Μαμά. Τι εκκλησία είναι αυτή; Δεν την έχω ξαναδεί. Πλέπει (=πρέπει) να είναι πολύ παλιά.

Ο Ναός του Σολομώντα ένα πράγμα...


#2
Ο μπαμπάς της, της έχει βράσει αυγό και την ώρα που της το δίνει, ως συνήθως, θέλει να εισπράξει κοπλιμέντο ότι το κάνει καλύτερα από εμένα (το βραστό αυγό).
Μπαμπάς: Δάειρα, ποιος φτιάχνει τα πιο ωραία αυγά;
Δάειρα: Η κοτούλα.

Μπαμπάς-Δάειρα: 0-1


#3
Απευθυνόμενη στη θεία της, της ζητάει κάτι.
Δάειρα: Θεία, μου επιτλέπεις να πάλω αυτό;
Θεία: Όχι. Δε σου το επιτρέπω.
Δάειρα: Έλαααα. Θέλω να μου το επιτλέπεις.

Αυτό ονομάζεται ευγενικός εξαναγκασμός.


#4
Έχουν πάει με τον μπαμπά της για φαγητό έξω. Ο μπαμπάς της, της δίνει ένα μπιφτέκι που ήταν τίγκα στο δυόσμο.
Μπαμπάς: Έλα, φάει αυτό.
Δάειρα: Μπαμπά, δεν το θέλω. Μου το γέμισες σαλάτα.

Δίκιο είχε το παιδί. Αυτά δεν ήταν μπιφτέκια με δυόσμο, αλλά δυόσμος με μπιφτέκια.


#5
Δάειρα: Μαμά, σήμερα η κυλία Χ. με έβαλε στην καλέκλα (=καρέκλα) της σκέψης. Εμένα και τη Μ. (Σημ. η Μ. είναι η κολλητή της).
Μαμά: Γιατί, κάνατε ζαβολιές πάλι;
Δάειρα: Ναι.
Μαμά: Και τι έκανες στην καρέκλα της σκέψης;
Δάειρα: Έκλαιγα.
Μαμά: Και η Μ. τι έκανε;
Δάειρα: Σκεφτόταν.

Ουδέν σχόλιο...


#6
"Βουτάει" το μωρό της (μία κούκλα) στον νεροχύτη της κουζίνας της (κουζίνα/παιχνίδι που έχει).
Μαμά: Δάειρα, τι κάνεις εκεί;
Δάειρα: Βαφτίζω το μωρό μου.
Μαμά: Και τι όνομα του δίνεις;
Δάειρα:Αλιστοτέλη (=Αριστοτέλη). 

Τον παπα-Δάειρο τον ξέρετε;


#7
Με βλέπει την ώρα που ετοιμαζόμουν να κάνω ένεση ινσουλίνης στον μηρό.
Δάειρα: Μαμά, τι κάνεις εκεί;
Μαμά: Ένεση.
Δάειρα: Γιατί κάνεις ένεση;
Μαμά: Γιατί με πονάει το ποδαράκι μου.
Δάειρα: Δεν πειράζει. Θα σου το φιλήσω.

Ένα φιλάκι (της Δάειρας) την ημέρα, το σακχαράκι (της μαμάς) το κάνει πέρα...


#8
Όταν τη βλέπει η γιαγιά της με την αποκριάτικη στολή της φούξια πεταλούδας...
Γιαγιά: Πω πω ομορφιά! Έπεσα ξερή!
Δάειρα: Και εγώ έπεσα ξελή όταν με είδα στον καθλέφτη.

Αυτός είναι ο ορισμός της μετριοφροσύνης. Από που πήρε άραγε το παιδί;
(μα από τον μπαμπά του φυσικά).


#9
Μόλις ήρθε η γιαγιά στο σπίτι (σημ. είχε να την δει κάτι μήνες), πήγα στο δωμάτιο να την ενημερώσω.
Mαμά: Ήρθε η γιαγιά. Έλα να πάμε να την χαιρετίσουμε.
Δάειρα: Μαμά, όταν δω τη γιαγιά θα πάθω πλάκα!

Ουδέν σχόλιο. 
  
#10
Δάειρα: Μαμά, η κυλία Χ. μου φώναξε σήμελα.
Μαμά: Για να σου φώναξε, κάτι θα έκανες Δάειρα. Δεν καθόσουν ήσυχη πάλι;
Δάειρα: Ναι (χαμογελάει φαρδιά). Αλλά την άλλη φολά που θα μου φωνάξει θα της πω "Δε σου το επιτλέπω!"
...και τεντώνει το δεξί χέρι μπροστά κάνοντας το σήμα του stop.


Περισσότεροι δεκά-λογοι της Δάειρας ΕΔΩ.

[Πηγή φωτογραφίας ΕΔΩ]

1/4/14

Happy moments: Καλώς ήλθατε στην κυψέλη μας!

Σάββατο 15 Μαρτίου, ώρα 6:00 τα ξημερώματα. Ξυπνάω υπό των ήχο τζιτζικιών. Είναι ο ήχος από το ξυπνητήρι του κινητού. Ευτυχώς το προηγούμενο βράδυ κατάφερα και κοιμήθηκα πέντε ώρες. Πέντε ολόκληρες ώρες! Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Το άγχος όλων των προηγούμενων ημερών -μην πω μηνών- δε μου επέτρεπε να ξεκουραστώ επαρκώς τα βράδια και βαθιά μέσα μου πίστευα ότι για άλλο ένα ακόμη βράδυ -ειδικά εκείνο το βράδυ της παραμονής- θα έμενα άυπνη. Η σκέψη που πιπίλιζε το μυαλό μου ήταν: "Mα πώς θα πάω να γεννήσω άυπνη; Με τι δυνάμεις;".



Όμως, εκείνο το πρωί σηκώθηκα ξεκούραστη και ήρεμη, έκανα ένα ντουζ, ντύθηκα στα γρήγορα, φίλησα την Δάειρα που κοιμόταν ακόμη, πήρα την φούξια βαλίτσα μου και με τη συνοδεία του Θοδωρή πήγα στο μαιευτήριο. Αρχικά σκέφτηκα να οδηγήσω μόνη μου το αυτοκίνητο, αλλά τελικά αποφάσισα να απολαύσω τα τελευταία λεπτά της φουσκωμένης κοιλίτσας μου...on board, όσο πιο χαλαρά γίνεται.

12/3/14

Emotions/thoughts: Αντίστροφη μέτρηση...

Τώρα που η δεύτερη εγκυμοσύνη μου πλησιάζει στο τέλος της (δύο μέρες μου έμειναν ακόμα) έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία ο ενθουσιασμός που θα φέρω στον κόσμο την μπεμπούλα μου...που θα αντικρίσω επιτέλους το προσωπάκι της (το οποίο με δυσκολία προσπαθούσα να διαγράψω μέσα από τους 4D υπέρηχους)...που θα τη σφίξω (εντάξει...μαλακά θα το κάνω) στην αγκαλιά μου και θα αισθανθώ τη μυρωδιά της. Από την άλλη ο φόβος και η αγωνία για τις ώρες του τοκετού που όσο και να σου λένε να χαλαρώσεις, όσο και να σου λένε ότι δεν είσαι πρωτάρα αφού το έχεις ξαναβιώσει, κακά τα ψέματα αλλά δεν μπορείς να είσαι κουλ.


Παράλληλα, μου περνούν διάφορες σκέψεις από το μυαλό, ανεπαίσθητα συγκρίνω το τότε με το τώρα και διαπιστώνω πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι δύο εγκυμοσύνες για την ίδια γυναίκα που τις βιώνει αλλά και πόσο διαφορετικές μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιες σε κάθε εγκυμοσύνη μας. Διαφορές που εντοπίζονται σε διαφορετικούς τομείς: σωματικό, ψυχολογικό, συναισθηματικό...

Αν μιλήσω για μένα, θα πω ότι το ΤΟΤΕ και το ΤΩΡΑ ταυτίζονται μόνο στην αρχή και στο τέλος. Όλο το ενδιάμεσο ήταν τόσο...μα τόσο διαφορετικό...

ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ, από την πρώτη στιγμή που άρχισε η εγκυμοσύνη και έπιασα στα χέρια μου το θετικό τεστ, βούρκωσα από συγκίνηση και από αυτό το απαράμιλλο αίσθημα ευτυχίας που είναι τόσο μοναδικό...

ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ, που τελειώνει η εγκυμοσύνη, είχα και έχω την ίδια ακατάσχετη επιθυμία να βιώσω την υπέροχη εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού και να πιάσω στην αγκαλιά μου το μωράκι μου...

Όμως...

7/3/14

Emotions/thoughts: Η ώρα της Μαμάς...η δική μου ώρα


Από τη στιγμή που έγινα μαμά πλέω σε πελάγη ευτυχίας... αλλά και κολυμπώ στα βαθιά. Πετάω στους επτά ουρανούς... αλλά και στα σύννεφα. Βρήκα τον εαυτό μου... αλλά έχω χάσει τον ύπνο μου. Ηρέμησα... αλλά και τρέχω με 1000.

Με λίγα λόγια, είμαι μία μαμά που πετάει, κολυμπάει και τρέχει όλη μέρα (όπως όλες οι κοινές θνητές μαμάδες που προσπαθούν τα τα βγάλουν πέρα μόνες τους και δεν έχουν το στόλο των νταντάδων να τις υπηρετεί). Τώρα που διανύω τη 2η εγκυμοσύνη μου, οι ρυθμοί έχουν αυξηθεί κατά πολύ καθώς οι απαιτήσεις μεγάλωσαν. Ο ποιοτικός χρόνος που θέλω -και οφείλω- να αφιερώσω σε ένα παιδί που διανύει τα terrible twos (όσες δεν είστε ακόμη μαμάδες ή είστε αλλά δεν έχετε βιώσει ακόμη αυτή τη φάση, πιστέψτε με, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο) σε συνδυασμό με την έλλειψη ευελιξίας και φυσικών αντοχών που προκαλεί η φουσκωμένη κοιλίτσα μου και το καθημερινό ξενύχτι, δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια να χαλαρώσω. Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι όμορφα είναι η θέα της μικρής μου κόρης και η αναμονή της μπέμπας που έχω στην κοιλιά μου :)

via http://www.cute-wallpaper.com/preview.asp?id=3084


Καθημερινά προσπαθώ να ισορροπήσω μεταξύ εργασιακών, οικογενειακών και κοινωνικών υποχρεώσεων, μεταξύ φροντίδας και αφοσίωσης στο παιδί μου και στο σύζυγό μου. Προσπαθώ να είμαι μία καλή επαγγελματίας, μάνα, σύζυγος, φίλη ενώ έχω βάλει σε δεύτερη μοίρα το ρόλο μου ως άνθρωπος που έχει κάποιες φυσικές ανάγκες (ύπνο και ξεκούραση) αλλά και το ρόλο μου ως γυναίκα που έχει ανάγκη περιποίησης.

27/2/14

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Κινεζούλα πεταλούδα

Μπορεί να εξαφανίστηκα το τελευταίο διάστημα, αλλά δε σας έχω ξεχάσει. Προέκυψε να πρέπει γεννήσω 2 εβδομάδες νωρίτερα από το αναμενόμενο (θα τα πούμε άλλη φορά αυτά), και ήδη μου έχουν ανατραπεί όλα μου τα πλάνα. Και για έναν άνθρωπο που από τη μία δε γουστάρει τα "πρέπει" και από την άλλη θέλει να τα έχει όλα υπό έλεγχο (c'est moi), το να του ανατρέψεις το πρόγραμμα είναι κάτι που τον αποσυντονίζει τελείως...
Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και ήδη κάνω μπριθ ιν μπριθ άουτ :) Προετοιμάζομαι για τη μεγάλη μέρα που θα υποδεχτώ τη μικρή μου κόρη. Προσπαθώ να αποβάλλω το άγχος που έχει αρχίσει να με διακατέχει, προσπαθώ να χαλαρώσω κάνοντας πράγματα που με ηρεμούν και με κάνουν να ξεχνιέμαι και ένας αποτελεσματικός τρόπος είναι να διαβάζω τις ατάκες που κατά καιρούς έχει πει η μεγάλη μου κόρη...


 
[Ειπώθηκαν μεταξύ 29 μηνών και 30 μηνών] 


#1
Μια μέρα στο σπίτι την σκούντησα καταλάθος...

Δάειρα: Μαμά, με χτύπησες.
Μαμά: Συγγνώμη. Καταλάθος το έκανα.
Δάειρα: Δεν είναι δίκαιοοοοο (με έκδηλο παράπονο).

Άδικη ζωή...