8.3.16

Ο δεκά-λογος της Δάειρας: Γοργονόσκονη


Σόρρυ αν σας ζαλίζω με απανωτούς δεκα-λόγους, αλλά δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα δεν έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο να γράψω, είπα να "ξεφορτωθώ" κάποιους από τους δεκάδες διαλόγους που έχουν μαζευτεί πάλι φασούλι-το-φασούλι :) Είναι μέρες που δεν προλαβαίνω να καταγράφω (κοινώς η Δάειρα σολάρει) και δυστυχώς έχω "χάσει" αρκετούς διαλόγους τους οποίους δε σημείωσα τη στιγμή που ειπώθηκαν, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να τους θυμηθώ με τίποτα μετά. Παρόλα αυτά, έχω δεκάδες που "περιμένουν" τη σειρά τους να δημοσιευτούν, να σας χαλαρώσουν και να σας κάνουν να χαμογελάσετε φαρδιά...

[Η ηλικία της Δάειρας κατά τις παρακάτω στιχομυθίες ήταν περίπου 4 χρονών και 5 μηνών]

#1
Ήμουν απασχολημένη και η Δάειρα προσπαθούσε να μου αποσπάσει την προσοχή...

Δάειρα: Μαμά;
Εγώ: Έλα, Δάειρα.
Δάειρα: Μαμά;
Εγώ: Πες μου...
Δάειρα: Μαμά, δε μου δίνεις σημασία!
Εγώ: Σου δίνω. Πες μου! (εντωμεταξύ συνέχισα να κάνω αυτό που έκανα)
Δάειρα: Μαμά, αυτό που βλέπω δεν είναι αυτό που λες.

Αφού η αλήθεια είναι ότι δεν της έδινα. Πώς να το κάνουμε... 


#2
Την ακούω να λέει στη Μελίβοια...

Δάειρα: Μελίβοια, θέλεις να κάνουμε διαγωνισμό πονηριάς;

Και να ξεγελάσετε ποιον αλεπουδάκια κορίτσια; Τη μαμά αλεπού Ασπασία; 


#3
Ήμασταν στο αυτοκίνητο, όταν βλέπει από το παράθυρο έναν γερανό...

Δάειρα: Μαμά, τα αρχαία χρόνια ξέρεις πώς οι άνθρωποι έχτιζαν ψηλά σπίτια;
Εγώ: Πώς;
Δάειρα: Είχαν μία καμηλοπάρδαλη σαν γερανό. Έβαζαν τις πέτρες στο κεφάλι της και αυτή τις σήκωνε ψηλά.

Και είχα μία απορία πώς χτίστηκε ο πύργος της Πίζας...Προφανώς ήταν γκαβή η καμηλοπάρδαλη και τις έβαζε στραβά τις πέτρες...


#4
Ήμασταν στο σπίτι του αδερφού μου και ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε το δείπνο. Όταν λοιπόν τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας, παίρνει μόνη της το λόγο...

Δάειρα: Ακούστε με όλοι σας προσεχτικά παρακαλώ! Θέλω να σας πω κάτι πολύ σημαντικό. Όλα είναι μουσική. Και τα ποτήρια που τσουγκρίζουν είναι μουσική. Και τα πιρούνια που ακούγονται είναι μουσική (χτυπάει 2 πιρούνια μεταξύ τους). Και το περπάτημα είναι μουσική (σηκώνεται και περπατάει χτυπώντας τα παπούτσια της). Και η φωνή μου είναι μουσική (βγάζει μία τσιρίδα). Όλα είναι μουσική!

Ομάδα Κοπέρνικε, εσείς τα φταίτε όλα!


#5
Ένα βραδάκι με είδε να ντύνομαι για να βγω...

Δάειρα: Μαμά, γιατί φοράς υποστηρικτικό;
Εγώ: Δε λέγεται υποστηρικτικό. Λέγεται σουτιέν.

Το έγραψε στο "σκληρό δίσκο". Την επόμενη μέρα...

Δάειρα: Μαμά, σήμερα φόρεσες ντοσιέ;

Ναι φόρεσα. Και κρέμασα και δυο μολύβια στα αυτιά και έγινα κομπλέ καρναβαλέ.


#6
Στο σπίτι (το έχω ξαναγράψει) τρώει πολύ περιορισμένη γκάμα φαγητών σε αντίθεση με το σχολείο που τρώει τα πάντα! Μία μέρα λοιπόν που έχω απηυδύσει γιατί πάλι μαγείρεψα και πάλι δεν έφαγε (και πιστέψτε με, δεν έφταιγε η γκουρμέ κουζίνα μου - χεχε), είχαμε τον εξής διάλογο...

Εγώ: Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να κάνω για να τρως όλο σου το φαγητό.
Δάειρα: Ξέρω τον τρόπο να τρώω όλο μου το φαγητό. Να μου μαγειρεύεις μόνο τα αγαπημένα μου φαγητά.

So simple! Μακαρόνια, ρύζι, μακαρόνια, ρύζι, μακαρόνια, παστίτσιο, μακαρόνια. Και ανάμεσα κανένα μπιφτεκάκι.


#7
Ένα απόγευμα μπαίνοντας στο σπίτι από το σχολείο...

Εγώ: Δάειρα, σήμερα έχουμε μακαρόνια με κιμά (τι πρωτότυπο!!!). Θα φας;
Δάειρα: Θα φάω, θα σου πω ευχαριστώ γιατί είναι το αγαπημένο μου φαγητό, θα καθίσω στον καναπέ, θα ζητήσω κινούμενα σχέδια και αν δεν μπορείς να μου βάλεις, θα κάνω υπομονή.

No comment.


#8
Συνήθως την κάνω μπάνιο εγώ. Αυτή τη φορά όμως, θα την έκανε ο πατέρας της. Οπότε του έδωσα οδηγίες να της πλύνει 2 φορές τα μαλλιά, να της βάλει conditioner, να τη χτενίσει με το ειδικό χτενάκι για να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουμε ανεπιθύμητους επισκέπτες στο κεφάλι κλπ...

Δάειρα: Μαμά, μη λες στον μπαμπά τι να κάνει. Είστε και οι δύο μεγάλοι και ξέρετε τι να κάνετε. Είστε πιο μεγάλοι και από παιδιά του νηπιαγωγείου.

Υπόσχομαι ότι του χρόνου που θα γίνουμε πιο μεγάλοι από παιδιά του δημοτικού, δε θα ξαναδώσω οδηγίες λουσίματος.


#9
Ένα απόγευμα...

Εγώ: Έλα να σε φιλήσω να σου δώσω θετική ενέργεια!
Δάειρα: Ενέργεια παίρνουμε μόνο με το φαγητό και τον ύπνο.

No comment.


#10
Παίζαμε. Απευθύνομαι στη (νεραϊδούλα) Δάειρα...

Εγώ: Έλα να σου ρίξω λίγη νεραϊδόσκονη!

Έρχεται. Την ψεκάζω εικονικά. Απευθύνομαι μετά στη (γοργονίτσα) Μελίβοια...

Εγώ: Έλα και εσύ Μελίβοια να σου ρίξω λίγη γοργονόσκονη.
Δάειρα: Γοργoνόσκονη; Δεν υπάρχει τέτοιο πράμα μαμά. Η σκόνη στο νερό διαλύεται όπως το σαπούνι. Δεν υπάρχει.

Σωστά. Οπότε έριξα νεραϊδόσκονη και στη Μελίβοια, που υπάρχει. Δεν είναι σωστό να τις κοροϊδεύω.

Πηγή φωτογραφίας

Τέλος, θα ήθελα να σας ενημερώσω για κάτι πολύ σημαντικό!
Η αγάπη έχει δύναμη. Και όταν πρόκειται για ένα παιδί που ζει το αδιανόητο, η αγάπη μπορεί να κάνει θαύματα. Οι καιροί μπορεί να είναι δύσκολοι, όμως περίσσευμα αγάπης όλοι έχουμε να δώσουμε. Μήπως και γίνει το θαύμα για τον Παύλο...
Περισσότερες πληροφορίες για το πώς να βοηθήσετε, μπορείτε να βρείτε εδώ.

To  'δεκάλογος' δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια του βασικού συνόλου έγκυρων κανόνων, αλλά με την έννοια: δέκα + λόγια (=δέκα διάλογοι). Άλλοτε μου προκαλούν γέλιο, άλλοτε απλά χαμόγελο, άλλοτε συγκίνηση και άλλοτε έντονο προβληματισμό, οι διάλογοι με τη μεγάλη μου (πλέον) κόρη είναι πάντα χαριτωμένοι. Για να δείτε όλους τους δεκαλόγους της Δάειρας, πατήστε εδώ.

7 σχόλια :

  1. Χαχα άκρως απολαυστικοί ακόμα μια φορά!! Ο μονόλογος απλά συναρπαστικά ιδιοφυής!! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. το νουμερο #1 τα λέει όλα! χαχα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πριν καν δω τον σημερινό δεκάλογο είχα σκοπό να σου γράψω..!να σου πω πόσο χάρηκα που βάζεις πιο συχνά δεκαλόγους!!δεν μας ζαλίζεις,καθόλου!!!Ίριδα Γκάζου-Φαρμάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μα και εσύ βρε Άσπα, δεν ήξερες ότι η γοργονόσκονη διαλύεται στο νερό όπως το σαπούνι; Χαχα. Θεά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πως τον έχασα αυτό το δεκάλογο; Καθόλου δε μας ζαλίζεις. Ρίξε και άλλους. Θέλουμε ατάκες Δάειρας :-) :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γιάννα
    Καίτη
    Μom styles
    Ίριδα
    Μαριλένα
    Μαρία
    ...σας ευχαριστώ πολύ! Καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εδώ μπορείτε να σχολιάσετε...